Папараць кветка

Глава 1 папараць кветка

Зорка Беларусі! Зорка, што ратуе

Тую нашую родную, тую залатую,

Што жыве спрадвечна, што згубіла нешта,

Тое, што адродзіць толькі вера ў сэрцы.

Мне здаецца толькі, што жыве яна,

Дзесьці вельмі блізка, ля раднога ганку,

Дзецям ды дарослым да спадобы раптам;

І ў траве зялёнай, і аднойчы ўлетку,-

Будзе ды народзіць тую шчасця-кветку;

Кветку, што шукаем мы з маленства ў лесе,

Тую, што прыносіць добры лёс ды вернасць,

Тую, што губляем ад падманаў жорсткіх,-

Мы, - хто не шкадуем, здрадзім, не шануем;

А знаходзіць шчасце, ну а з ім і кветкі,-

Толькі той, хто любіць,

Толькі той, хто верыць!!!

Глава 2 да вытокаў

А ЧАС ІДЗЕ, ГРУКОЧА ПА КАМЕННЯХ,-

УЖО МІНУЛА ПАЛОВА СЦЕЖКІ ТОЙ;

Я АЗІРНУСЯ НА ТВАЁ “ДАРЭМНА”!

ПАБАЧУ ДОМ, ЦЯБЕ, СВАІХ БАЦЬКОЎ.

ВЯРТАННЕ НА РАДЗІМУ – ЗНАТНЫ ЦУД!

НЯМА НІЧОГА ЛЕПШАГА ЗА ЛЕТЫ;

ВАНДРОЎКА Ў МІНУЛАЕ – ПРЫСУД,-

РАЗМОВА З ТЫМ, ХТО ВЕДАЕ САКРЭТЫ.

УСЁ БЫЛО Ў ТЫМ БЫЛЫМ ЖЫЦЦІ:

КРЫНІЦА, ДРЭВА, МОВА, НАРАДЖЭННЕ;

ПАЛОВА ЎЖО МІНУЛА, – ДРУГОЙ ЯШЧЭ ІСЦІ -

ЧАКАЮ Я ЭПОХУ АДРАДЖЭННЯ!

НІКОЛІ НЕ ШКАДУЮ, ШТО ЖЫВУ!

ШТО ДЫХАЮ, ВАНДРУЮЧЫ ПА СВЕЦЕ,

І ВЕРУЮ Ў ЦУДЫ НАЯВУ,

ЯНЫ ЗАКРУЖАЦЬ ЛЯ МЯНЕ БЫ МАЕ ДЗЕЦІ.

І КОЛЬКІ Б НЕ МІНУЛА ДЗЁН,

І КОЛЬКІ Б ТЫДНЯЎ НЕ НАМРОІЎ ВЕЦЕР,-

МЫ – ДРЭЎЦЫ ТОЙ ЗЯМЛІ СВАЁЙ,

АДКУЛЬ БЯРУЦЬ ВЫТОКІ НАШЫЯ СЭРЦЫ!!!

Глава 3 выцінанкі

Я месца на зямлі шукала,

Дзе сэрца каралеўскае ў спакоі,-

Чамусьці мне так часта не ставала

Чароўных гукаў велічнай Гародні.

Ад года ў год я сумна назіраю,

Як квецяць зоркі ноччу неба столь,

Я зноў і зноў пра сэрца забываю,-

Яно маўчыць, яно трывае боль.

Дарогамі жыцця, сцяжынкамі кахання

Ішла я да цябе, куды ж яшчэ ісці?

Натхнённая на поспехі чаканнем,

Я абірала ролю для сябе ў жыцці.

Вырашэнні дзённых фарбаў я шукала,

Ад колеру да колеру, ад цэнтру ў кут,

І з беллі выцінанкі выцінала

Без мук душэўных і пакут.

Каб першае каханне стараной

Ніколі не праходзіла адрання,-

Таму і здрадам месца нету ў час вясельны,

Што шлюбны вечар лепш за развітанне.

Глава 4 зорка кахання

Усе зоркі, што мігцяць на небе,-

Гэта зоркі шчасця тых, хто пакахаў;

Нашыя пачуцці, нібы зоркі, успыхнуць раптам.

Замігцяць ды створаць хараство.

Пане Богу іх збірае ды складае ў сузор’і:

Вось яны: Вялікая, Малая, Эўрэдыкі…

Мы падымем вочы і не здолеем адвесці

Позірк ад нябеснай казкі чарадзейства.

Быццам Шчыры нехта крочыць зорным шляхам;

Сыпле ўсюд навокал, квеціць небасхіл!

І калі ўспыхне зорка, бы тое каханне!

То гарыць, не згасне, – на дваіх адна!!

Глава 5 раялісты

УСЯ ЎЛАДА Ў МАЁЙ РУЦЭ!

Я – АЎТАР ДЗЕЛЯ БУДУЧЫХ НАШЧАДКАЎ;

Я НА ПЫТАННІ “КОЛЬКІ”, “ЯКІ КОШТ”,-

ПЫШЛІВА АДКАЗАЛА ЖАРТАМ.

МЫ, РАЯЛІСТЫ, - МОЖАМ УСЁ,-

ТАМУ, ЁСЦЬ ТОЕ, - ШТО НЕ ПРАДАЕЦЦА:

КАРУНА, МЭТА, ПРЫГАЖОСЦЬ,-

ДЫ МАЛА ШТО ЯШЧЭ ЗНАЙДЗЕЦЦА…J

НАСТУПНАЕ ПЫТАННЕ ПРАГУЧЫЦЬ; -

ІХ БУДЗЕ ШМАТ, У ТЫХ, ХТО НЕ СМЯЕЦЦА ,

АЛЕ Ж НЕ ХОПІЦЬ ІМ ЖЫЦЦЯ СПАСЦІГНУЦЬ МОЦ,

МАІХ ДАЛОНЯЎ ШЧЫРАСЦЬ, НЕПАСРЭДНАСЦЬ…

ТАМУ ЎЛАДА НАЗАЎЖДЫ МАЯ,

ШТО НЕ ПАРАЮ ВАМ УЛАДАЙ ПАДЗЯЛІЦЦА,-

ЯЕ НІКОЛІ НЕ ДАРУЮЦЬ УСІМ,-

ЯНА ПА МОЦЫ ТОЛЬКІ РАЯЛІСТАМ!!!

Глава 6 старая Гародня

ГАРОДНЯ ДАЎНЯЯ, ЯК КАЗКА!

ШТО ЖЫВЕ СВАІМ ЖЫЦЦЁМ;

РАМАНА ДОЎГАГА РАЗВЯЗКА,

ГАРОДНЯ– ГОРАД –ЗАБЫЦЦЁ.

МІЖ ЦІХАЙ ПЕСНІ, ПАСТАРАЛЬКІ

ТУТ УСЁ ДЫХАЕ ІНАКШ,

І МАЛЮЕ ФАРБАЙ ЯРКАЙ

МНЕ МАСТАК ЖЫВЫ ПЕЙЗАЖ.

ЁН БЛІСКОЧА ПА КАМЕННЯХ

ДЫ ЗЛІВАЕЦЦА Ў СЮЖЭТ

ТОНКІ, МЯККІ ДЫ ПРЫКМЕТНЫ

ГОРАД, НІБЫ ІНШЫ СВЕТ!

ПА ШЭРЫХ ДАХАХ ЦІХІХ ХАТАЎ

ІМЖЫЦЬ МОЙ СУМ, ЛІЕЦЦА ЗВОН,-

ПАЛАНЭЗАЎ ВАЖНЫХ ТАНЕЦ

У РЫТМЕ ПОДЫХУ ВЯКОЎ!

Я ЖЫВУ – ДЫ ДЫХАЕ ГАРОДНЯ!

АЗАРЭННЕМ БЛІШЧА ПРЫГАЖОСЦЬ

ДЫ ЎРАЖВАЕ НАШ ГОРАД СТАРАДАЎНІ

ВЕЧНЫ ГАЛАСНІК ПА ДУШАХ “ ШТОЛЬЦ”.

Глава 7 на каляды

На Каляды!

Усе цуды прыйдуць на Раство

Ты зноў прытуліш сэрца да майго

Я не змагу сказаць табе "Пакуль"

І лёс бы байку будзем спачуваці.

Заззяе неба – зорак хараство

Ты зноў спяваць мне будзеш пра каханне

Успыхне пачуццё між нас

Усе цуды прыйдуць раптам на Каляды

А ты павер, а ты знайдзі для шчасця сілы

І не згубіць табе мяне ні раз

Бо Богі ведаюць душу Каханай

Усе цуды прыйдуць на Раство

Усе цуды прыйдуць на Каляды…

Зіма 2015г.

Глава 8 Элізе Ажэшка

ДА ЭЛІЗЫ МЫ ЗАЙШЛІ НА ЧАС,-

У ГОРАДЗЕ ГАРОДНЯ ПОМНЯЦЬ ПАЭТЭСУ;

УТУЛЬНЫ, СІНІ ДОМІК У СТЫЛІ “ ХАУС”

НАС ЗАПРАСІЎ НА ЧАС УРАЧЫСТЫХ МЭССАЎ,-

ПА ШАШЫ ЗАІМЖЭЛАЙ АЎТО ЗАГРУКАТАЛІ,

ЯНЫ СПАГНАЛІ ЧАС, ДЫ ПОБАЧ НАПАТКАЛІ:

ФАНАТАЎ, СУАЙЧЫННІКАЎ, ПАЭТАЎ,-

УСІХ ТЫХ, ХТО НЕ ШКАДУЕ КВЕТАК.

ДЫ МАНУМЕНТ ДАЖДЖАМ І ЧАСУ НЕПАКОРНЫ,-

ЁСЦЬ НАПАМЁНТАК ПРА ВЯЛІКАСЦЬ ПАЭТЭСЫ;

ЧЫТАЛА Я, НАТХНЯЛАСЯ РАДКАМ І СТРОФАМ,

НАПІСАНЫМ СТАРОНКАМ, ЗАСУШОНЫМ МРОЯМ!!!

Глава 9 ружы

ШУКАЛА РУЖЫ ДЫ ЗНАЙШЛА ЦЯБЕ.

ТВАІХ Я ГУБ ВАДУ ГУБЛЯЛА, БЫ ТОЕ КАХАННЕ.

ПАЙШОЎ… ДЫ РУЖЫ ЦАЛАВАЛА, КАБ НАПІЦЦА

РАСОЙ РУЖОВАЙ ЧАСАМ КОЛЕРУ МАЛІНЫ.

ПІЛА АДНА ВАДУ ДАЖДЖОЎ НА КВЕТКАХ РУЖАЎ;

ЛЕДЗЬ НЕ ЗГУБІЛА РОЗУМ, ЗАХЛЫНУЎШЫСЯ АД ПАХАЎ

РУЖОВЫХ КВЕТАК, АД ВОДАРУ КАХАННЯ,

Я РУК ТВАІХ ЧАКАЮ ЦЕПЛЫНЮ ДЫ ШЧЫРАСЦЬ.

НЕ БАЧУ СЭНСУ, КАБ ПАЙСЦІ, ЗАБЫЎШЫСЯ НА РУЖЫ

ПАБЛЫТАЦЬ МРОІ З ЯЎ”Ю, НЕ ПАЗНАЦЬ ЦЯБЕ;

ПРЫТОМНАСЦЬ ЗДРАДЗІЦЬ МНЕ ТЫМ ЧАСАМ,

КАЛІ ТЫ РУЖУ ВЕТРАЎ НАМАЛЮЕШ НА МАЁЙ РУЦЭ.

Глава 10 Сямейная традыцыя

КРЫВІ МАЁЙ НЕ ЧУЕШ ПРАЎДУ,-

ЯЕ ЧУВАЦЬ ТАДЫ, ЗАТЫМ, АДНОЙЧ;

ЯНА НЕ МАЕ ЧАСУ ЗАРАЗ, РАПТАМ,

АЛЕ Ж Ў СКАРНІКУ ЯНА ЗНАЙШЛАСЬ.

ТРАДЫЦЫЮ, БЫ КНІГУ, Я ПЯСТУЮ,-

САМА ЧЫТАЮ, НАПІСАЛА ВАМ;

ЯНА НЕ БАЧНА ЎСІМ, ЗАЎЖДЫ, НАЎРАДЦІ,

АЛЕ Ж ЯНА – МАЯ ТРАДЫЦЫЯ – ЖЫВАЯ!

ТРАДЫЦЫЯ СЯМ’І – “КРЫВАВЫ СКАРБ”,

БЫ КОЛЬКАСЦЬ ВЫБУХАЎ ЗА ГОД РАСТАННЯ;

МАЎЧАЦЬ НЕ МОГУЦЬ НАВАТ НЕМАЎЛЯ,-

ЯНЫ ЎЖО БАЮЦЬ КАЗКУ РАЗВІТАННЯ….

ТВОЙ ЛЕПШЫ ПАДАРУНАК – ГЮТА ШЛЮБ,-

БЯЗЗДРАДНЫ ЧАС, ШТО ВАБІМ МЫ ЗА КНІГАЙ;

СЯМЕЙНАЯ ТРАДЫЦЫЯ ДЗЯКУЙ БОГУ

І НЕ ЗБІРАЕЦЦА ПЕРАПЫНАЦЦА.