Папараць кветка

Глава 1 папараць кветкаЗорка Беларусі! Зорка, што ратуеТую нашую родную, тую залатую,Што жыве спрадвечна, што згубіла нешта,Тое, што адродзіць толькі вера ў сэрцы.Мне здаецца толькі, што жыве яна,Дзесьці вельмі блізка, ля раднога ганку,Дзецям ды дарослым да спадобы раптам;І ў траве зялёнай, і аднойчы ўлетку,-Будзе ды народзіць тую шчасця-кветку;Кветку, што шукаем мы з маленства ў лесе,Тую, што прыносіць добры лёс ды вернасць,Тую, што губляем ад падманаў жорсткіх,-Мы, - хто не шкадуем, здрадзім, не шануем;А знаходзіць шчасце, ну а з ім і кветкі,-Толькі той, хто любіць,Толькі той, хто верыць!!!Глава 2 да вытокаўА ЧАС ІДЗЕ, ГРУКОЧА ПА КАМЕННЯХ,-УЖО МІНУЛА ПАЛОВА СЦЕЖКІ ТОЙ;Я АЗІРНУСЯ НА ТВАЁ “ДАРЭМНА”!ПАБАЧУ ДОМ, ЦЯБЕ, СВАІХ БАЦЬКОЎ.ВЯРТАННЕ НА РАДЗІМУ – ЗНАТНЫ ЦУД!НЯМА НІЧОГА ЛЕПШАГА ЗА ЛЕТЫ;ВАНДРОЎКА Ў МІНУЛАЕ – ПРЫСУД,-РАЗМОВА З ТЫМ, ХТО ВЕДАЕ САКРЭТЫ.УСЁ БЫЛО Ў ТЫМ БЫЛЫМ ЖЫЦЦІ:КРЫНІЦА,…