Историческая проза
Аляксандроўскія продкі
Трынаццатае стагоддзе. Чорная Русь. Манах Аляксандр, родам з Жамойці, прыходзіць на чужую зямлю з адной марай — каб яго і яго веру прынялі. Ён не будуе храмаў са золата. Ён ставіць крыж з дзвюх кветак і пачынае жыць побач з людзьмі.
Гэтая сіла, якая нараджалася на гэтых землях, турбавала ордэн.
Читать фрагмент
Читать ещёГлава 1У трынаццатым стагоддзі, на зямлі Чорнай Русі, жыў стары манах, якога звалі Аляксандр. Родам ён быў з Жамойці — з тых краёў, дзе ў тыя часы яшчэ не прымалі манаскага чыну. Пакрыўдзіўшыся на свой народ за неразуменне, Аляксандр сабраў кнігі і падаўся ў свет — адзінай ягонай марай было тое, што калі-небудзь яго і яго веру прымуць.Некалькі дзён ён ішоў бездарожжам. А калі сустрэў вёску, наблізіўся да яе — і ўбачыў бойню. На людзей напалі крыжакі. Манах не зразумеў: ён чакаў ад веры міласэрнасці, а тут убачыў толькі крыўду. «Чаму яны могуць крыўдзіць іншых?» — шапнуў ён сабе.Калі крыжакі скончылі свой рэйд, Аляксандр пачаў дапамагаць параненым. Людзі пыталіся ў яго, хто ён, але ён не разумеў іхняй мовы. Хіба толькі далёкім дзіцячым водгаласам памятаў, як ягоны бацька калісь сябраваў з парай крывічоў.Але час ішоў, вёска паправілася. Людзі ўбачылі, што гэты чалавек дабраславёны, і выра…
Иногда самые важные истории начинаются с первой страницы.
Комментарии 0