Ili Konis Tro Multajn Ŝercojn
Глава 1
Vlad Tomsky
Ili Konis Tro Multajn Ŝercojn
Amuzaj Rakontoj
© Vlad Tomsky, 2020
«Ili Konis Tro Multajn Ŝercojn» La plej fama populara libro en la mondo. Tradukita en pli ol 20 lingvojn, legita de pli ol 5 milionoj da homoj tutmonde. Ĝuu la legadon!
«Ili Konis Tro Multajn Ŝercojn» estas ĝuste tio, kio okazas, kiam ordinara ulo stumblas sur milionon da dolaroj kaj subite fariĝas la plej bona amiko, financa konsilisto kaj delonge perdita kuzo el Teksaso de ĉiuj. Ĉi tiu akra kaj sprita rakontaro estas por ĉiu, kiu suspektas, ke mono ne solvas problemojn — ĝi nur donas al vi multe pli amuzajn.
Pri Ŝiaj Genuoj
Du seriozmienaj viroj kaj blondulino nomata Mary sidas en la sama trajnkupeo. Mary ŝajnigas, ke al ŝi estas varme, kaj malrapide demetas sian malgrandan puloveron. Nula reago.
Ŝi plu provas altiri la atenton de la viroj — malbutonumas la supran butonon de sia bluzo. Silento.
Do ŝi decidas riski ĉion, malrapide suprentirante sian jupon por montri siajn belajn genuojn. Nenio. Eĉ ne unu vorto. La viroj simple daŭre rigardas tra la fenestro, tute seninterese…
Frustrite, Mary eliras el la kupeo kaj diras en sian rozkoloran telefonon: «Ĉu vi povas kredi tion?! Eĉ ne unu viro eĉ rigardis min! Viaj delogad-kursoj estas tute senutilaj!»
Tuj kiam la pordo fermiĝas malantaŭ ŝi, unu viro turnas sin al la alia kaj demandas:
«Eble ni devus diri al ŝi, ke vi havas nature strabajn okulojn?»
«Ne. Tiam ni devus diri al ŝi ankaŭ tion, kion oni instruis al vi en tiuj KGB-kursoj. Kiel fikse rigardi genuojn ŝajnigante rigardi aliflanken!»
Mi ne scias, kie komenci!
La viro ne scias, de kie komenci:
— Ĉu mi leviĝu por laboro?
— Eble mi manĝigu la katon?!
— Mi devas unue ion manĝi. Ekzemple biskviton!
Tio estas: tutan pakaĉon da biskvitoj!
— Mi devas unue ŝalti la bolkruĉon! Haltu, tio estas mia kato!
— Mi devas unue surmeti la pantalonon!
— Kie estas mia ŝtrumpeto? Ne, tio estas mia kato!
— Mi devas unue ellitiĝi!
— Mi devas unue malfermi la okulojn!
— Mi devas unue vekiĝi!
— Mi devas unue brosi la dentojn! Haltu… ĉu mi havas dentojn?
— Mi devas manĝigi la katon… ne, tio denove estas mia ŝtrumpeto!!!
— Saluton, mia amiko! Bone vidi vin!
— Haltu… kial vi parolas?!
— Mi devas unue kontroli — eble mi jam estas ĉe la laboro… kaj ankoraŭ dormas?!
— Ho, mi devas unue agordi la vekhorloĝon! Ne, tio estas mia kato!
— Mi devas unue kontroli, ĉu estas dimanĉo…
Damne! Ne estas dimanĉo!
— Mi devas memori, kiu mi estas!
— Mi devas certiĝi, ke mi ne estas kato… Damne! Mi ne estas kato!!!
— Mi devas unue telefoni al panjo! Panjo scias, kion fari.
— Mi devas unue naskiĝi! Poste mi ekkrias: «Aaaaa!!!»
— Mi devas unue konstrui akuŝejon!
— Mi devas unue prezenti miajn gepatrojn!
Dek minutojn poste, la viro troviĝas ĉe la laboro, en pantofloj kaj piĵamo, tenante bolkruĉon en la mano, kaj pensas:
— «Ŝajnas, ke mi denove ion forgesis!…»
Briko sur la Piedo
Oni ekkonstruis la tegmenton de nia domo. La tutan tagon martelboriloj batadis: — Gr-rrrrrrrr-rrrrr!!!!
Bruo, krakado kaj muĝado venis de supre. Polvo flugis ĉiuflanken.
La tuta domo aŭdis la laboristojn intertraktantajn:
«Sam, amiko!!! Vi ĵus faligis brikon sur mian piedon! Gr-rrrrrrrrrrrrr!!!!
Bonvolu, estu pli singarda venontfoje!» Kaj venis la respondo:
«Mick, vi mem estas la amiko!!! Gr-r-rrrrrr-rrrrr!!!! Faru al mi komplezon kaj foriĝu!!!»
Dume, tuta amaso da scivolemaj gapuloj jam kolektiĝis malsupre — ĉiuj volis scii, kiel finiĝos la intertraktoj.
Mick devis malsupreniri kaj dispeli la scivolan homamason:
«Civitanoj!» li kriis, «Estas danĝere ĉi tie! Ne staru tro proksime, alie briko povus fali sur vian kapon! Unu jam falis sur mian piedon — nun mi lamas!»
Li kriis kaj kriis dum tuta horo, tute raŭkiĝis, kaj fine iris preni iom da akvo. Apenaŭ li forpaŝis, jen iu viro ekintencis preterkuri.
Mick kriis al la viro: «Haltu! Estas danĝere ĉi tie! Gr-rrrrrrrrrrrrr!!! Mi pasigis tutan horon kriante, mi estas raŭka!»
Kaj la viro respondis: «Nu, mi ne estis ĉi tie antaŭ horo! Mi ĵus alvenis. Parenteze, kial vi krias al mi, kvazaŭ briko falis sur vian piedon?!»
Mick laciĝis krii kaj starigis ŝnureton. Apenaŭ li turnis la dorson, jen iu virino kun aĉetsako intencis preterŝteliĝi.
Mick kriis al ŝi: «Haltu! Estas danĝere ĉi tie!»
«Kaj kial do?!»
«Sinjorino, ĉu vi ne aŭdas mian partneron supre farantan bruon, riparantan la tegmenton per martelborilo?! Tragedio povus okazi en ajna sekundo!
Briko povus fali sur vian kapon! Aŭ sur mian piedon…»
«Tiam mi kuros eĉ pli rapide! Iu idioto streĉis ŝnuron ĉi tie — ĝi ĝenas! Mi devas transsalti ĝin!»
Mick kraĉis kaj ŝanĝis sian atenton al aliaj:
«Infanoj, neniom da saltado ĉi tie! Iru ludi tien!»
«Sed ni ne povas ludi tie! Ni eĉ ne havas ludejon!
Kaj ĉi tie estas ŝnuro! Hop-salt’!»
«Mi montros al vi hop-salt’!!! Foriru de ĉi tie!!! Ĝi ne estis metita ĉi tien por tio — ĝi estas por gravaj taskoj!»
Mick forigis la malfortan ŝnuron kaj metis fortikan tabulon trans la vojon. En la momento, kiam li foriris, iu viro jam trenis tiun tabulon al sia hejmo!
Mick kriis al li: «Haltu!!! Estas danĝere promeni ĉi tie! Ĉu ne estas evidente, ke ĉi tiu tabulo ne simple kuŝas ĉi tie sen kialo?!»
«Vi devintus diri tion tuj! Mi ĝuste bezonas tabulon ekzakte tian por miaj riparoj. Mi pensis — kial lasi bonan materialon perdiĝi? Kaj se estas danĝere, kial vi ne simple skribis tion?
Ni estas legopovaj homoj — ni tuj komprenus!»
«Ho, tre legopovaj ja!» ridetis juna virino en pudora bluzo, aspektanta tute kiel instruistino de la angla kaj literaturo. Ŝia nomo estis Mary. «Same kiel en la najbara domo, kie oni skribis „renovigo“ kiel „rennovigo“!»
Mick pendigis grandan pecon da kartono,
skribis «RENOVIGO» kaj korektis la tri erarojn, por ĉiaokaza sekureco. Sed apenaŭ li forpaŝis, jen iu viro kun teko intencis preterŝteliĝi.
Mick kriis al li: «Haltu!!! Ĉu vi ne scipovas legi?!»
«Kiu?! Mi?! Mi scipovas legi pli bone ol vi! Mi estas eksa Ministro pri Kulturo!»
«Estas skribite ĉi tie, ke okazas renovigo en ĉi tiu domo!»
«Nu, eble mi eĉ ne estas el ĉi tiu domo! Mi loĝas en la najbara. Nian tegmenton oni riparis pasintjare. Mi konas miajn rajtojn kaj la leĝon!»
Mick komprenis, ke oni devas starigi barilon ĉirkaŭ la domo, ĉar simpla persvado ne haltigos la lokajn loĝantojn.
Unu horon poste, alta ligna barilo estis starigita ĉirkaŭ la danĝera zono. Mick entuziasme testis la fortikecon de la strukturo kaj foriris al tagmanĝo. Sed en la momento, kiam li foriris, iu maljuna avinjo decidis rampi sub la barilon, komencis kliniĝi, kaj preskaŭ enkaptiĝis. Feliĉe, kelkaj afablaj homoj preterpasis! Ili zorge formovis la barilon flanken, tiel ke neniu vundiĝis — alie, tragedio certe povus okazi…
Parenteze, Mick kaj Mary geedziĝis aŭtune. Lia piedo resaniĝis antaŭ la geedziĝo! Sam kaj la avinjo dancis ĉe ilia geedziĝa festo.
Kaj el la restintaj brikoj kaj tabuloj, ili konstruis infanludejon.
Sed tio estas tute alia rakonto…
Mi Gajnis Milionon da Dolaroj en la Loterio
Mi tute ne scias, kiel vivi plu nun.
Mi havas pli da amikoj ol iam ajn, kaj ili ĉiuj diras: «Ni ĉiam kredis je vi!» — Eĉ se ili ne kredis.
La najbaroj subite komencis alparoli min «Sinjoro» kaj konduti tute formale — proponante «helpon» pri io ajn, eĉ pri riparoj, kiujn mi neniam planis!
Mia bopatrino komencis vizitadi, ridetante per ĉiuj siaj dentoj… Nu, ne per ĉiuj dentoj. Mi pensas, ke ŝi aludas al plena dentoprotezaro.
La kato ankaŭ komencis aperadi pli ofte.
Karesema, sed ne tute seninteresa. La kato ridetas per ĉiuj siaj dentoj. Mi scivolas, kion li aludas?! Verŝajne organikan sengrenan salmon.
Mia malnova aŭto subite fariĝis «malnovmoda» — «sonĝo de kolektanto», ne «rustaĵo». Ĉiu volas veturi per ĝi.
Miaj kolegoj subite komencis peti de mi konsilojn — precipe financajn konsilojn.
Ili aliras min tute serioze kaj demandas:
«Nu, kion vi pensas — ĉu mi prenu duan hipotekon sur la domo?»
Kaj mi apenaŭ scipovas fari bazan kalkulon en la kapo…
Ĉu ili pensas, ke miliono da dolaroj aŭtomate igis min financa analizisto?
Mia estro diris: «Kial vi bezonus gratifikon? Vi povas doni gratifikon al vi mem! Diable, donu gratifikon al ni ĉiuj — al la tuta fako!»
Malnovaj samklasanoj komencis mesaĝi al mi en sociaj retoj:
«Ĉu vi memoras, kiel ni sidis ĉe la sama pupitro? Mi ankoraŭ konservas ĝin hejme!»
Ni sidis ĉe la sama pupitro… en la sama konstruaĵo. En la sama lernejo. En la apuda klasĉambro.
Vi estas el Novjorko kaj mi estas el Teksaso — ni estas preskaŭ najbaroj!
Mia bopatro subite abonis la revuon Forbes kaj Membership Bundle.
Li foliumas ĝin tuj antaŭ mi ĉe la vespermanĝo kaj diras reveme:
«Nu, ĉi tion ni certe povus pagi… se vi konsentus pri la ideo!»
Ĉiu, kiun mi konas, komencis demandi, kiel mi fartas…
Tio igas min voli krii: «Ne retenu la spiron!!!»
Psikologoj kaj vivtrejnistoj komencis proponi siajn servojn:
«Vi estas sub tiom da streso nun — vi urĝe bezonas purigi vian karmon, atingi spiritan kleriĝon… Mono ne gravas en la vivo! Donu ĝin al ni!»
Najbaraj patrinoj komencis nomi siajn infanojn laŭ mi.
En la ludejo, iu krias: «Braden! Venu hejmen!»
Mi turnas min, kaj tio estas plenkreska viro, tridek jarojn pli aĝa ol mi.
Infanoj komencis nomi min «Onklo Monsako» kaj rakonti al mi pri sia revo ricevi PlayStation. El kie venis ĉiuj ĉi nevinoj kaj nevoj?!
«Kaj antaŭ la miliono… kio vi estis?» unu knabineto, Kaylee, severe demandis.
«Sincere, mi eĉ ne plu memoras! Granda usona romanverkisto, mi pensas.»
Mia redaktoro subite mem telefonis al mi: «Ni ĉiam volis publikigi vian libron! Ni nur… hontis.»
Bankoj subite rememoris, ke mi ekzistas!
Antaŭe, mi ne povis ricevi aprobon por prunto, kaj nun ili sendas al mi antaŭaprobitajn platenajn kartojn kaj 300-jarajn hipotekojn!
Do, miaj amikoj, gajni milionon estas nur duono de la batalo. Nun mi simple devas postvivi ĉion ĉi… Feliĉon. Dio helpu min.
Drrono Ekster la Fenestro
Lastatempaj ciber-novaĵoj. En la hodiaŭaj strangaj novaĵoj, nekutima okazaĵo okazis en unu el la loĝkvartaloj de la urbo: droneo flugis rekte ĝis fenestro de la 12-a etaĝo kaj… postulis, ke oni tuje ĉesigu filmadon de la provludo de milita parado!
«Karaj loĝantoj! Bonvolu fermi vian fenestron kaj foriri de ĝi por via propra sekureco.»
La mesaĝo sonis laŭte kaj insiste plurfoje per mekanika voĉo, terurige timigante la najbarojn.
La tuta domo serioze ektimis: iuj saltis for de siaj fenestroj, aliaj tiris la kurtenojn. Eĉ la kato kaŝis sin sub la sofo kaj rifuzis eliri.
La posedantino de la apartamento, Mary, kiu simple filmadis la straton per sia telefono, estis ŝokita.
Sociaj retoj jam zumas de videoj kun teruritaj krioj eksterkadre, kune kun ŝercoj:
«Kio ĉi tio estas, la Fera Kurteno denove?! Noktaj kurtenoj?! Nun ni bezonas permeson de la Pentagono nur por rigardi tra nia propra fenestro?!»
Sekureco estas grava, kompreneble.
Estas terure eliri eksteren, kiam la ĉielon patrolas droneoj!
Ĉiuj kaŝis sin en siaj hejmoj kaj silentiĝis.
Kiam la parado finiĝis, la droneo komencis rondiri kaj anonci:
«Vi nun povas malfermi viajn fenestrojn kaj celebri! Hej, homoj!
Kie vi estas? Kio, ĉu vi ĉagreniĝis aŭ io?!»
La najbaroj interŝanĝis rigardojn silente: ĉu tio estis provo pardonpeti aŭ algoritma sarkasmo? Mary, ankoraŭ ŝokita, ne kuraĝis tuj rigardi eksteren. La kato sub la sofo daŭre ignoris ĉion.
Sed homoj ne hastis rigardi eksteren. Iuj restis kaŝitaj malantaŭ la kurtenoj, aliaj simple ŝajnigis, ke ili aŭdis nenion.
Do la droneo komencis frapi la fenestrojn pli insiste:
«Civitanoj! Malfermu viajn fenestrojn! Ĉesu kaŝi vin! Estas tempo celebri kaj amuziĝi!!!»
Sed homoj silentis. Iu rampis sub litkovrilon, iu stres-trinkis kamomilan teon kaj englutis Xanax!
La droneo komprenis: fido estis tute perdita…
Kaj tiam — la ĉielo komencis zumi. Malrapide kaj impone, granda droneo aperis super la domo, plena de antenoj, kun ruĝa steleto sur la flanko. Ĝi ŝvebis rekte super la malgranda droneo.
«Kiu ĉi tie ordonas al ĉiuj?!» demandis la granda droneo, rigardante malsupren severe.
La malgranda droneo ruĝiĝis kaj pepis:
«Nu, mi nur volis… sekurecan kontrolon…»
La granda droneo malleviĝis pli malalten kaj severe rigardis la pli malgrandan:
«Marŝu hejmen tuj. Ni diskutos vian konduton hejme!»
La malgranda droneo velkis, ĝiaj helicoj zumis pli mallaŭte, kaj ĝi apenaŭ aŭdeble murmuretis:
«En ordo, Paĉjo…»
Ĝuste tiam, rozkolora panjo-droneo alflugis:
«Kiom longe vi povas ludi ĉirkaŭe?! Mi atendas ilin hejme! La vespermanĝo malvarmiĝis! Kaj ili ĉi tie amuziĝas!!!» — ŝi flugilbatis per ĉiuj siaj rotoro.
«Panjo, ni venas! Mi jam ĉion komprenis!»
«Vi komprenos hejme!» la panjo-droneo akre respondis. «Kaj malŝaltu tiun laŭtparolilon — vi hontigas la tutan familion!»
Homoj sur la balkonoj komencis kune ridi pri ĉi tiu familia droneo-konflikto.
«Same kiel ĉe ni hejme!» kriis unu najbaro. «Oni devus montri tion en televido!!!»
Aliaj aliĝis; iu kaptis sian telefonon por kapti ĉi tiun epopean momenton por sociaj retoj.
Kaj la granda droneo sopiris kaj aldonis:
«Civitanoj, dankon pro via pacienco. Mi ĉi-pere deklaras ĉi tiun aerspacon — denove libera!»
Homoj komencis ĝoji, larĝe malfermante siajn fenestrojn kaj verŝante siajn plej ŝatatajn trinkaĵojn! Iu eĉ kriis: «Vu-huu!!!»
Najbaroj de la balkonoj eĥis lin — de la dek-dua etaĝo ĝis la unua!
Iu ŝaltis muzikon, elportis glasojn kaj botelojn — la celebrado komenciĝis. Sub la fenestroj malsupre, spuroj de la parado restis, sed en la aero nun flosis venko — super timo, super absurdeco, super nova teknologio!
La kato rampis el sub la sofo, verŝis al si gluton da lakto, kaj eksidis sur la fenestrobreto, rigardante la sunsubiron.
Mary, starante ĉe la fenestro kaj filmante ĉion per sia saĝtelefono, ne povis reteni la ridon.
Homoj sur la balkonoj daŭre ŝercis, kaj la ĉielo nun estis tute malplena de droneoj — ili ĉiuj forflugis ien en la sunsubiron… Sur ŝia telefono, la filmaĵo flagretis — panjo-droneo trenanta sian filon for en la sunsubiron…
Ĝuste tiam, la pordo krevis malferme kun laŭta frapego, kaj ŝia fileto impetis en la apartamenton, saltetante de la muroj pro ekscito, kriante per la tuta forto de siaj pulmoj:
«Panjo! Rigardu, kion mi trovis ekstere! Ĝi estas droneo!!!»
La knabeto, ne tute komprenante kio okazas, senzorge premis butonon. Subite, la droneo zumis, kaj la ekrano sur ĝia korpo eklumis per hela brilo.
«Programo aktivigita! Komencas mision!»
Mary frostiĝis, ŝia vizaĝo paliĝis. Ŝi kaptis sian koron:
«Ne ĉi tion…»
«Ho ne, ne ĉi tion denove!» la kato miaŭis kaj plonĝis reen sub la sofon.
La droneo zumis, leviĝis en la aeron, kaj severe anoncis:
«Atenton, civitanoj! Foriru de la fenestro kaj fermu la kurtenojn! Uzado de porteblaj aparatoj estas strikte malpermesita, por via propra sekureco! Ĉi tio ne estas ekzerco!»
Bovinoj kaj Artefarita Intelekto
En vasta, sunlumplena halo, kie sur la muroj pendis motiviĝaj afiŝoj kaj sur la skribotabloj turoj da papero amasiĝis, homoj malrapide kolektiĝis…
La hodiaŭa preleganto estis Roberto la Elektristo, viro kun brulantaj okuloj kaj pasio por nova teknologio.
La temo estis urĝa: Kiel Artefarita Intelekto Povas Helpi Agrikulturon?
«Do, amikoj,» Roberto ŝanĝis al la nova temo, entuziasme svingante malnovan tabulkomputilon. «Kiel vi scias, Artefarita Intelekto jam frapas niajn pordojn, kaj agrikulturo ne estos escepto!»
La kunveno estis planita je la 6-a vespere, ekzakte unu horon antaŭ la plej ŝatata televidserio de ĉiuj, do homoj malvolonte kolektiĝis, kaj tiuj, kiuj aperis, tre rapidis hejmen kaj petegis, ke la prelego ne tro longiĝu. Do Roberto decidis kapti la taŭron je la kornoj kaj montri al ĉiuj, kio estas kio — sen tempoperdo!
«Imagu,» li daŭrigis, «saĝajn robotojn melkantajn bovinojn, semantajn tritikon kaj rikoltantajn la tutan rikolton. Jen industria revolucio!»
«Jes, kaj poste tiuj robotoj staros en vico por biero!»
ŝercis inĝeniero Mikaelo, konata pro sia gaja humuro.
«Ho, neniel! Ni certe ne permesos tion!» zumis la viroj.
«Nu, kial vi tiom ekscitiĝas?»
Granda Ĉefo, la bienestra direktoro, paceme grumblis. «Robotoj ne estas homoj — ili ne bezonas bieron… Ili bezonas nian dizelon kaj alt-oktanan brulaĵon, kaj per kio ni plenigu nin?!»
«Mi ne parolas pri biero,» Mikaelo rebatis. «Mi parolas pri tio, ke ili detruos nian tutan vivmanieron. Ili prenos niajn laborpostenojn, ekposedos nian teron… Ili eĉ ne lasos nin spekti nian plej ŝatatan serion — kiu, parenteze, komenciĝas post 15 minutoj!» — li nervoze frapetis sian horloĝon.
«Kaj kio okazos al ni, kiam robotoj fariĝos pli saĝaj ol homoj?»
Responde, Roberto verŝis al si iom da akvo el la karafo kaj trankvile daŭrigis: «Kompreneble ili ne fariĝos! Ili eĉ ne pensus starigi tian demandon!»
«Sed kion ni faru kun la bovinoj?!», demandis Granda Ĉefo. «Ili ne povas uzi komputilojn! Bovino ne havas fingrojn por tajpi sur klavaro! Mi mem, parenteze, ankaŭ ne tre bone tajpas… Kaj la klavoj estas tiel malkomfortaj! Aŭ ĉu vi sugestas, ke ni sendu bovinojn al sekretaria lernejo?»
«Ho, neniel! Tie estas jam sufiĉe da bovinoj!», zumis la viroj.
«Nu, jen vi malpravas!» Roberto ĝoje ekkriis.
«Niaj inĝenieroj jam disvolvis specialan interfacon, kiu permesos al bovinoj lasi recenzojn pri siaj vivoj!»
«Ĉu vi povas imagi — bovino-influanto!» li entuziasmis. «Ni povos ekscii, kion bovinoj pensas pri sia manĝaĵo, la vetero, la venontaj elektoj!»
Ekzemple, britaj sciencistoj malkovris, ke bovinoj, kiuj aŭskultis muzikon, malpli ofte malsaniĝis kaj estis pli produktivaj!
En Japanio, kompanio disvolvis sistemon de virtuala realeco, kiu permesas al bovinoj paŝtiĝi sur virtuala herbejo.
Kaj farmistoj en Nederlando uzas videoalvokojn, kiuj ebligas al bovinoj vidi unu la alian sur ekranoj instalitaj en iliaj staloj kaj feliĉe babili inter si!
«Tio estas simple fantazia!» — ĉiuj aplaŭdis, kaj kelkaj ĉeestantoj eĉ ekploris…
«Bovinoj de la mondo, unuiĝu!», — Mikaelo moke ridetis. «Parenteze, ni devus tion skribi kaj pendigi sur la muron, ĝuste tien.»
«Sed estas problemo!» diris Mary, la laktistino, kun zorgopleno. «Kio se bovinoj vidos, per la monitoro, kiel aliaj bovinoj vivas en aliaj landoj kaj komencos ĵaluzi? Bovinoj en alia lando vivas pli komforte, havas pli da manĝaĵo…»
«Ho, mia Dio!» ekkriis maljuna sinjorino kun okulvitroj. «Ili bezonos terapion! Kaj ĉu vi vidis la atendtempojn ĉe la kliniko?!»
«Ni urĝe devas formi komisionon por studi ĉi tiun problemon!»
Granda Ĉefo ensaltis. «Kial nederlandaj bovinoj havas pli altan vivnivelon ol ni?!»
«Parenteze, ne nur bovinoj povus ĵaluzi — ankaŭ homoj!» aldonis Mary. «La herbo estas pli verda tie, la salajroj estas pli altaj, la lakto pli bongustas! Mi eble ne estas bovino, sed mi ankaŭ volas vivi kiel homo!»
«Tial gravas agi rapide kaj decide por minimumigi la negativajn konsekvencojn de la nova teknologio!»
Roberto konsentis. «Ni donu al bovinoj la vivkvaliton, kiun ili meritas!
Feliĉa bovino estas la ŝlosilo al bongusta lakto! Kaj viando por la festotagoj…»
La komisiono por studi la influon de Artefarita Intelekto sur bovinoj tuj eklaboris. La komisiono inkludis bestokuracistojn, inĝenierojn, farmistojn, kaj, kompreneble, la bovinojn mem. Granda Ĉefo estis invitita kiel eksperto — konata psikologo, beleco-influanto kaj specialisto pri interspeciula komunikado.
Ĝuste tiam, la pordo de la halo krevis malferme, kaj bovino enmuĝis en la oficejon per la tuta forto de siaj pulmoj.
«Muu!» ŝi blekis, fiksrigardante la ŝtoniĝintajn homojn. «Mi volas videoalvokon kun Nederlando!»
«Knabinoj, mi revas fariĝi balerino. Imagu, kiel gracie mi turniĝus sur pintpiedoj tra la paŝtejo!»
«Kiel bovino sur glacio! Hi-hi-hi!»
«Vi scias, mi pensas, ke homoj subtaksas la gravecon de bonkvalita fojno. Fojno ne estas nur manĝaĵo — ĝi estas filozofio!»
«Miaj koksoj estas enormaj! Mi devas eniri la novajn bovinajn ĝinzojn!»
«Mi ankaŭ!!! Mi komencas dieton — morgaŭ! Nenio krom fojno kaj akvo! Nu, kaj eble iomete da karoto por motiviĝo…»
«Kaj mi volas malfermi mian propran ŝprucan salonon. Kun masaĝoj, aromterapio kaj bovina lakto! Ni devas fari pli da trejnado por bovinoj!»
La Tempomaŝino
Iun tagon, inĝeniero Mikaelo inventis tempomaŝinon. Tio okazis malfrue nokte, tial la gazetoj ne skribis pri ĝi.
Civitano Mikaelo eniris kriman konspiron kun si mem kaj unuope formis bandon de unu. La inĝeniero volis reiri en la pasintecon kaj duoble preni sian salajron por la sama semajno.
Feliĉe por la ekonomio, la salajro-kontoro estis fermita nokte. Do lia ruza plano unuope faligi la lokan ekonomion fiaskis.
Mikaelo ne estis punita pro sia invento — sed oni diable certigis, ke li ne ricevu gratifikon!
Kaj la tempomaŝino estis konfiskita de la potenculoj.
Nun la eksponaĵo sidas en nia loka muzeo, ĝuste inter mezepoka liuto kaj lunbrila distililo farita de iu nekonata metiisto — kio, se vi demandas min, diras al vi ĉion, kion vi bezonas scii pri la prioritatoj de nia urbeto.
Anstataŭigeblaj Laboristoj
Granda Ĉefo denove forflugis al Lasvegaso por sia dekunua laborvojaĝo kaj revenis kun genia nova ideo — teamkonstruado! Li decidis rebati la laborekipon per la plej nova sistemo, kvankam li mem tute ne sciis, kiel ĝi funkcios praktike. Tiun matenon, la plej bonaj mensoj — kaj tiuj, kiuj simple sekvis la aliajn — kunvenis ĉe la klubo por diskuti la skalon de la venonta katastrofo.
«Granda Ĉefo skribis, ke ĉiu en nia teamo devas esti anstataŭigebla!» — «Kial?»
«Por ke se iu malsaniĝas, la tuta operacio plu funkciu senprobleme! Tio signifas, ke inĝeniero devas povi anstataŭi la libroteniston… Ŝoforo devas preni la rolon de la direktoro!»
La picoliveristo anstataŭas la programiston!
«Haltu! Kaj kie estas la direktoro dum ĉio ĉi?» demandis Mikaelo, la inĝeniero, konata pro siaj spritaj ŝercoj.
«La direktoro estas en Lasvegaso kaj amuziĝas kun sia sekretariino!», respondis la uloj.
«Kaj se la sekretariino malsaniĝas? Neniu problemo — la ŝoforo ankaŭ ŝin anstataŭas! Ha-ha-ha!»
«Dum Granda Ĉefo forestas, mi povus iri kaj anstataŭi lin kiel edzo.»
La edzino de Granda Ĉefo ruĝiĝis ĝis la oreloj, sed kapjesis:
«Mi povus ja uzi edzon por unu horo. Aŭ du…»
Alvoko el la Estonteco
Mikaelo senpolvigadis malnovan ŝrankon, kiam stako da nigrablankaj infanaĝaj fotoj elglitis el albumo kaj disŝutiĝis sur la plankon. Dum li kolektis ilin, lia rigardo kaptis flaviĝintan paperstrion, sur kiu konataj ciferoj estis skribitaj per paliĝinta krajono.
Mikaelo malrapide sidiĝis. Rememoroj ekvenis onde — kiom da fojoj li rapide elbuŝigis tiujn ciferojn al knabinoj, aranĝante rendevuojn! Tio estis lia malnova telefonnumero… En la domo, kie li ne loĝis jam de multaj jaroj. En urbo, kies nomon li ne rememoris jam de eterneco.
Lia panjo kutimis levi la telefonon, poste la najbaroj — sed ili jam delonge translokiĝis for…
Kiu loĝas tie nun? li scivolis.
Li decidis telefoni. Lia koro furioze batis en la brusto.
«Plej malbone, mi simple diros, ke mi misformis la numeron», — li alpremis la aŭdilon al la orelo.
La telefono sonoris kaj sonoris.
«Ha lo! Kiu estas?» — gaja, konata voĉo diris.
Ne eblas. Tio estis lia propra voĉo! Voĉo el la pasinteco, kiam li ankoraŭ estis juna kaj senzorga studento, plena de celoj kaj planoj, kredanta je eterna amo kaj feliĉo.
«Divenu… Estas mi», li diris.
«Hej! Kiel vi fartas?»
«Bone. Kaj vi?»
«Mi fartas bonege! Vi jam ĉion scias! Mi tuj kandidatiĝos al la universitato…»
«Antaŭen. Kvankam vi forfalos post du jaroj…»
«Kaj mi tuj edziĝos!»
«Faru tion. Kvankam vi ne restos kune tre longe…»
«Kaj mi tuj transloĝiĝos eksterlanden!»
«Certe, transloĝiĝu eksterlanden. Kvankam vi seniluziiĝos kaj revenos… Kaj vi devos rekomenci ĉion de nulo»
Estis longa, malkomforta silento ĉe la alia flanko. Poste la juna voĉo diris: «Bonvolu, ne telefonu ĉi tien denove! Lasu min fari miajn proprajn erarojn! Ne fuŝu ĉion por mi!»
Surda tono.
Mikaelo profunde suspiris kaj pensis:
«Sed kio se estus inverse? Kio se mi el la estonteco telefonus al mi? Kion mi volus demandi? Tion mi povus elprovi…»
Per tremantaj fingroj, Mikaelo deŝiris maldikan paperstrion, skribis sian novan telefonnumeron, kaj enŝovis ĝin en libron… por esti trovita post dek jaroj.
Li ne devis atendi longe. La telefono sonoris preskaŭ tuj.
Konata voĉo el la estonteco demandis:
«Divenu… Estas mi!… Nu, kion vi volas scii pri via estonteco?»
Kapaŭskultiloj
Iun tagon, Mikaelo mendis al si novajn sendratajn kapaŭskultilojn.
Li atendis senpacience, plena de espero. Fine, la pakaĵo alvenis.
Li deŝiris la envolvaĵon, surmetis la kapaŭskultilojn, kaj en tiu sama momento, la mondo ĉirkaŭ li ŝanĝiĝis. Sonoj fariĝis pli helaj, koloroj pli vivecaj, kaj odoroj pli intensaj.
Mikaelo estis en la sepa ĉielo pro sia nova aĉetaĵo. La sendrataj kapaŭskultiloj kun fingrospura rekono-trajto sentiĝis kiel la absoluta pinto de teknologio.
Sed la ĝojo ne daŭris longe. Baldaŭ la baterio elĉerpiĝis. Mikaelo frapetis la tuŝekranon, atendante ke la verdaj lumoj ekbrilu — sed nenio.
Piko da seniluziiĝo trafis lin, kaj li trenis sin al la kuirejo por fari teon.
«Teknologio tiom progresis!» li pensis kun ekscitiĝo. «La kapaŭskultiloj protektas miajn datumojn. Nun neniu povas aŭskulti mian muzikon sen permeso. Ĉion decidas mia fingrospuro!»
Li enŝaltis la bolkruĉon distrite kaj okupiĝis pri aliaj aferoj. La minutoj forflugis, sed la bolkruĉo ankoraŭ ne bolis…
Senpacienca, Mikaelo decidis kontroli la temperaturon, tuŝis ĝin per la fingro — kaj tiris la manon tiel forte, ke li preskaŭ ĵetis la bolkruĉon tra la ĉambro!
«Aj, aj, aj!» Mikaelo hurlis, svingante sian brulvunditan fingron en la aero.
«Kiu faras bolkruĉojn tiajn?! Mi scivolas, je kiu temperaturo okazas brulvundo? Mi devus gugli tion…»
En tiu momento, Mikaelo provizore perdis sian ĉefan ŝlosilon al la vivo — la fingrospuron, al kiu ĉiuj liaj havaĵoj estis registritaj.
Li volis fari sandviĉon, sed la fridujo kun fingrospura skanilo rifuzis malfermiĝi. Li ne povis mendi manĝoliveradon, ĉar lia telefono, ŝlosita per fingrospuro, ne ŝaltiĝis. Li eĉ ne povis enŝalti lampon — la murŝaltilo ankaŭ ne reagis al lia ŝvelinta fingro! Mikaelo etendis la manon por karesi sian amatan katidon, sed Felikso siblis kaj forkuris. Eĉ la kato ne plu rekonis la fingrospuron de sia mastro!
Do Mikaelo sidis tie en la mallumo, en plena silento, atendante ke lia edzino revenu hejmen. Iri al la hospitalo estis tute ekster la demando. Unue, li ne povus registriĝi ĉe la akceptejo, kaj due, li ne povus malfermi la pordon de sia propra domo! Ĉie necesis ĝuste tiu fingrospuro.
«Almenaŭ mia edzino ne havas fingrospuran rekonon!» Mikaelo ĝojis, karesante sian edzinon. «Kvankam poste mi certe devos instali ĝin, por ke neniuj fremdaj manoj povu ŝin tuŝi…»
Mi longe publikigis ĉi tiun rakonton — la retejo ankaŭ ne rekonis mian fingrospuron.
La Heroaĵo de Mikaelo Smith
Tragika novaĵo disvastiĝis tra la urbeto — avizo estis publikigita en la gazeto sub la titolo «La Morto de Inĝeniero Mikaelo Smith».
Ĉiuj estis profunde malĝojigitaj de ĉi tiu tragika novaĵo. Kaj neniu estis pli malĝojigita ol Mikaelo Smith mem! Li relegis la avizon trifoje kaj ekkriis:
«Civitanoj, ĉu vi vere povas kredi tion, kio estas presita en ĉi tiu mizera ĉifonaĉo?! La raportoj pri mia morto estas grandege troigitaj!»
Sed ili respondis:
«Se ĝi estas presita, devas esti io en ĝi. Eble vi mortis kaj simple ankoraŭ ne scias tion? Aŭ eble ili ne diris al vi ĉiujn novaĵojn?!»
«Mikaelo, ĉu vi certas, ke vi ne estas fantomo? Vi aspektis malglate la tutan matenon!» — Onklo Bob palpebrumis al li.
«Ĉu vi jam kontrolis la kadavrejon? Eble ili jam atendas vin!» — ridegis Mary, la laktistino, kiu ne tre ŝatis Mikaelon eĉ kiam li estis vivanta.
Homoj eĉ komencis kolekti monon por la funebra ceremonio. Mikaelo klarigis, ke kolekti monon estis antaŭtempe. Sed aliflanke, li decidis ne redoni la 800 dolarojn jam kolektitajn.
Povus utili.
Proteste, li ne iris al la laboro tiun tagon, por ne plu iriti la administracion.
Furioza, Mikaelo sturmis en la gazetan oficejon, preskaŭ debatante la pordon de ĝiaj ĉarniroj.
«Kia senleĝeco estas ĉi tio?! Kiu donis al vi la rajton enterigi min vivanta?!» li kriis, svingante la brakojn.
La redaktoro, konservante ŝajnon de trankvilo, levis la okulojn de siaj paperoj. — «Sinjoro, ne necesas scenon! Ni publikigas nur kontrolitajn faktojn.»
«Kiajn faktojn?! Mi estas vivanta — staranta ĝuste antaŭ vi!» — li piedfrapis, preskaŭ faligante la cindrujon de la skribotablo.
«Kiel mi sciu, ke tio estas vi? Se ĝi ne estas publikigita en la gazeto, tiam ĝi ne ekzistas!» — La ĉefredaktoro estis ĉiam preta plonĝi en vortan batalon. Lia akratrajta vizaĝo similis al rabobirdo, kun tufoj da grizaj haroj elstarantaj ĉiuflanken kiel plumoj. — «Mi ĉiam citas fidindajn fontojn»
La redaktoro disfaldigis malnovan gazeton. Ĝiaj paĝoj estis flaviĝintaj kaj kurbiĝintaj ĉe la randoj, kiel sekaj aŭtunaj folioj.
«Legu mem!» — la redaktoro montris. — «Estas skribite ĉi tie, ke inĝeniero Mikaelo Smith estis tragike frakasita de kesto da teo dum la sturmo de la haveno dum la Bostona Te-festo en decembro 1773!»
Mikaelo intense studis la flaviĝintan peceton de gazeto, poste subite ekkriis:
«Sed ĉi tiu gazeto estas el decembro 1773!»
«Do kio?» — la redaktoro indiferente levis la ŝultrojn. — «Fakto estas fakto. Ni estas devigataj publikigi la veron, eĉ se iuj homoj ne ŝatas ĝin,» — li rikanis, demonstrante trinketon el sia kafotaso. — «Ni ne devas kaŝi la veron de la popolo!»
Komprenante, ke argumenti estas vana, Mikaelo mansvingis, murmuris ion sub la spiro, kaj elŝturmis la oficejon, forte frapante la pordon — esperante, ke ili ne publikigos ion ajn plian pri liaj prapatroj kaj foraj parencoj.
Sed kiam li revenis al sia urbeto tiun vesperon, ĉiu loĝanto eliris por skui lian manon. Ĉar nova avizo estis publikigita en la gazeto — «La Heroaĵo de Mikaelo Smith», kaj ni ĉiuj respektas la heroojn de la Bostona Te-festo, la Batalo de Gettysburg kaj la Milito de 1812!
Tiun vesperon, Granda Ĉefo aliris lin kaj varme skuis lian manon: — «Oni diras, ke vi venkis Napoleon mem? Brave.
Respekton! Parenteze, ni jam komencis kolekti monon por statuo de vi. Jen pliaj 800 dolaroj… Ho, kaj ne forgesu poste aĉeti trinkrondon por la teamo!»
«Ni konstruu por Mikaelo oran statuon — kun ora tetaso!» — sugestis Gary, la forĝisto.
«Kun glavo! Kaj nepre sur ĉevalo!» — aldonis Mary, la laktistino.
La homamaso zumis aprobe. Mikaelo sentis, ke lia nova «famo» nun estas kun li por ĉiam…
La Sekreta Urbeto
«Ĉi tio estas tre sekreta, do nature mi diras al ĉiuj»
Ni havas etan urbeton, sendefendan… Regulan armean urbeton, kio signifas, ke ĝi estas plenŝtopita ĝis la brankoj per armiloj. Eĉ la panrostilo havas sekurigan klinkon.
«Kaj neniuj problemoj kun la najbaroj?»
«Ne, sed ni havas problemojn pri parkado. Ekzemple, mia najbaro havas du aŭtojn kaj tankon. La tanko ĉiam staras en mia loko. Kaj provu lasi noton sur tanko — la antaŭa vitro estas kuglorezista!»
«Kial vi entute bezonas kirasan transportilon?!»
«Nu, kiel alie? Por transporti terpomojn! Speciala livero. De farmo al bunkro. Organikaj. Senglutenaj. Kirase kovritaj.»
«La bunkro estas 50 metrojn subtere kaj kamuflita kiel arbusto. Vintre ĝi estas la sola verda arbusto kilometre. Tre subtila.
Neebla trovi — sed facile rekonebla, ĉar du gardistoj kun mitraloj staras tuj apude. Nu, ili estas alivestitaj kiel emeritoj sidantaj sur benko, supozeble ludantaj ŝakon.
Ili ludas la saman ludon jam de tri jaroj. Aŭ tio estas brila pat-situacio, aŭ ili forgesis, kies vico estas.»
«Mi komprenas. Do la venontan fojon, kiam mi ekvidos du emeritojn ludantajn ŝakon sur parka benko, mi tuj scios — ie proksime estas kamuflita arbusto kun terpomoj stokitaj 50 metrojn subtere.»
«Ankaŭ, la peklitaj kukumoj de mia bopatrino — kiuj povas esti transportataj nur en danĝermateriala protektkostumo! Tiuj peklitaj kukumoj estas duoblauzaj.
Pactempe: antaŭmanĝaĵo. Milittempe: kemia malhelpaĵo. Unu kruĉo povus purigi tutan urban blokon.»
«Kiel ni diras hejme: kio bonas por ruso, estas morto por germano. Ni ankoraŭ prilaboras, por kiu ĝi estas morto nun. La politiko ŝanĝiĝas ĉiusemajne.»
«Ĉu mi povas iri hejmen nun?»
«Vi iras nenien! Ĉi tio estas klasifikita armea instalaĵo.
Estas barilo kaj pikdrato ĉirkaŭe. Kaj mi ne povas eligi al vi specialan permesilon ĝis vi trinkos kun mi. Malnova rusa tradicio.
La formularo laŭvorte postulas sangalkoholnivelon super nulo.»
«Jen, prenu duoblauzan peklitan kukumon! Ne zorgu — ĉi tiu estas la civila speco. Verŝajne.»
«Kaj tio estas nur la legoma divizio. Vi devus vidi, kion ni faras kun betoj. Sed tio estas super via rajtig-nivelo.»
Monstroj ĉe la Kinejo
Komforta kafejo. Mary, Walter, Natalie kaj Alex — grupo da junaj, fervoraj kinej-emuloj — sidis ĉe tablo. Mola muziko ludis en la fono, kreante varman etoson por ilia konversacio.
«Ĉu vi vidis la novan filmon, kiu ĵus aperis?»
«Do, kiaj estas la recenzoj?»
«Infanoj absolute amas ĝin, kaj plenkreskuloj ĵetas pufmaizon al la ekrano!»
«Jen ni denove… Tiuj aĝo-rangigoj! Batman kun R-rangigo?! Ĉu serioze?!» — Walter demandis sarkasme, rulante la okulojn. «Batman ĉiam estis por infanoj!»
La konversacio rapide turniĝis al malnovaj filmoj.
Natalie levis la ŝultrojn kaj trinketis el papera taso, sur kiu estis skribite «Kafo»
«La Ĵokero estas en ĝi, kaj li estas psikopato! Infanoj ne devus rigardi tion! Kaj mi ankaŭ ne rekomendus ĝin por vi!»
«Kaj mi ne komprenas la rangigon por Piratoj de Karibio!» — Alex enmiksiĝis. «Tio estas simple aventuroj por infanoj. Eĉ la skeletoj estas karikaturaj — ne realaj!»
«Ĝuste! Ĉu vi memoras, kiam oni unue volis fari Harry Potter kun R-rangigo?! Poste ili ŝanĝis la opinion»
«Kaj prave! Alikaze, neniu estus rigardinta ĝin!»
«Nu, Harry Potter estas malsama! Vi ne komprenas! Estas vera magio tie! Infanoj amas tiajn aferojn», — Mary skuis la kapon, provante klarigi sian logikon.
«Kaj Stelaj Militoj?» — Walter vekiĝis. «Scenoj de grafika perforto kontraŭ eksterteranoj! Ŝoka dialogo! „Luko! Mi estas via biologia patro — kaj mi volas la zorgorajton!“»
«Kaj la Morta Stelo… Kiel oni povas montri tion al infanoj?!»
«Jes, sed Stelaj Militoj estas bona malnova klasika kino… Oni ne sukcesis alglui R-rangigon al la klasikaĵoj! Sed Batman kontraŭ Zombioj estas nova filmo — povas esti scenoj, kiuj traŭmatigas infanojn!»
«Nenio traŭmatigas min!» — Alex ridetis mistere, prezentante sian teorion. «Mi pensas, ke ĉiuj tiuj 'aĝo-rangigoj' estas nur merkatiga truko. Por vendi pli da biletoj!»
«Jes, estas iom da vero en tio», — Walter konsentis. «Sed mi ankoraŭ rigardos Batman! Kun aŭ sen la Ĵokero…»
«Ĉu vi parolas pri la sceno, kie lia kranio estas disfendita kaj ĉiuj liaj cerboj elverŝiĝas?!» — Mary ekkriis. «Kiel ĉeriza siropo elfluanta el pastaĵo. Tio estas tute koŝmara. Neebla rigardi. Mi certe iros morgaŭ! Kaj mi ankaŭ manĝos la pastaĵon!»
«Jen vi denove! Ĉu vi ne diris, ke vi ne rigardos tiun filmon?» — Walter diris sarkasme.
«Ĝi estis vere teruriga! Mi apenaŭ povis reteni min de premi la okulojn. Dum mi maĉis pufmaizon en la mallumo, mi preskaŭ mordis mian propran fingron!»
«Mi diris al vi, ke tiu filmo ne estas por vi!» — Walter ridetis. «Manĝi pufmaizon en mallumo postulas nervojn el ŝtalo!»
Alex palpebrumis al Mary: «Mi pensas, ke vi nur volis altiri la atenton de Walter!»
Mary ruĝiĝis, sed rapide rekonsciiĝis:
«Bone, vi pravas. Mi simple ne atendis, ke ĝi estos tiom timiga…
Imagu — vi sidas tie, maĉante en la mallumo… Kaj tiam iu mano etendiĝas al vi!!! Aaaah!!! Kvankam tio estis nur Walter, kiu ankaŭ malsatiĝis!»
Walter ridas: «Do jen kial vi kriis! Vi pensis, ke monstro el la filmo venis por vi?!»
«Mary, manĝu pli singarde! Aŭ makaronio-kaj-fromaĝo-monstro saltos de via telero!!! Kun kroma fromaĝo!!! Aaaaaah!!!!»
Mary rigardis lin kun moka rideto:
«Vi estas la monstro!!! Kaj ĉu vi ne ektimis, kiam mi misprenis vin kiel monstron?! Kaj komencis sufoki vin je la kolo!!!»
Natalie palpebrumis al Mary:
«Mi pensas, ke Walter nur volis brakumi vin.»
Mary iomete ruĝiĝis:
«Kaj mi pensas… ke Walter nur volis brakumi mian pufmaizon!»
«Mi ne argumentos kontraŭ tio!» — Walter konsentis. «Via pufmaizo vere estis bongusta!»
Natalie palpebrumis al ili: «Mi pensas, ke estas tempo por vi du iri al duobla rendevuo — kun mi kaj Alex. Ĉu morgaŭ vespere?»
Walter, kun entuziasmo: «Perfekte! Do, same kiel kutime — renkontiĝo ĉe la sama kinejo, je la sama horo?»
Mary rigardis en liajn okulojn kaj konsentis: «Jes!»
«Tiam mi prenos la biletojn!» — Walter ekkriis.
«Kaj mi aĉetos la pufmaizon!» — Alex ensaltis.
«Kaj mi kunportos basbalan batilon por forpeli monstrojn…» — Mary aldonis. «Kaj sur la ekrano kaj en la malluma kinejo! Speciale utile se Walter provos kapti mian pufmaizon denove! Per siaj tentakloj!»
Alex aldonis romantike: «Mi jam povas vidi ĝin — ili marŝas hejmen tenante la manojn… Kaj kelkajn monatojn poste, Mary kaj Walter geedziĝas.»
Ili havas du infanojn — knabeton kaj knabineton.
La infanoj de Mary kaj Walter estas etaj monstroj. Ili amas pufmaizon.
Ili voras ĝin por matenmanĝo, tagmanĝo kaj vespermanĝo. Ili eĉ kunportas pufmaizon al la lito!
«Ĉu vi scias, kio estis la plej timiga parto?! La parto kie Mary kriis pli laŭte ol la fakta filmo!»
Ĉiuj ridis, krom Mary. Alex daŭrigis:
«Jes, Mary, vi havos tutan hordon da etaj monstroj… Kaj ili ĉiuj volos manĝi VIAN pufmaizon!!!»
«Ĉesu, Alex! Mary simple ne ŝatas hororajn filmojn,» — Natalie diris.
Mary respondis defie: «Ne, mi ja ŝatas hororajn filmojn! Nur ĉi tiu estis aparte timiga…»
Alex skuis la kapon kun rikano: «Ĝuste, precipe la sceno, kie la cerboj de tiu ulo elverŝiĝis kiel ĉeriza siropo el pastaĵo!»
Natalie ektremis kun grimaco de abomeno:
«Aĉ, ne rememorigu min!!!»
«Kio se ni prenus glaciaĵon anstataŭe?»
Mary, kun entuziasmo: «Glaciaĵon? Kun ĉeriza siropo?!»
Walter mansvingis: «Ho, tute ne!!! Mi prenos fragan… Sen siropo!!!»
Ĝuste tiam, purigisto en striita svetero kaj ĉapelo, aspektanta kiel Freddy Krueger, alproksimiĝas al ili:
«Biletoj?! Ĉu vi havas biletojn?!»
En tiu sama sekundo, la lumoj estingiĝas, kaj neona ampolo flagretas malantaŭ li. Ĉiuj krias terurite: «AAAAAH!!!»
Post iliaj krioj, la purigisto rikanas kaj diras:
«Malstreĉiĝu, homoj! Mi estas nur la purigisto… kiu ankaŭ hazarde cosplay-as filmajn fiulojn. Vi klare estas mia fanklubo! Mi eĉ povas doni al vi aŭtografon! Kiu volas unu subskribitan rekte sur sian T-ĉemizon?!» — Li svingas la klingojn sur siaj fingroj en la aero.
«Ne, dankon!!!» — la knabinoj ŝirkrias. «Ni preferas eliri de ĉi tie!»
«Estas jam tro malfrue…»
«Kion vi volas diri, tro malfrue?!!»
«La filmo komenciĝas post unu minuto! Iru al viaj sidlokoj! Mi vidos vin en la mallumo… Mi trovos vin ĉiujn!!! Ha-ha-ha!!!» — la monstro kun klingoj muĝas.
«Mi transiras al romantikaj komedioj post ĉi tio», — Mary flustris.
La Kineja Bileto de Natalie
Estis ordinara vendredo. Tiel ordinara, ke eĉ la koridora ampolo flagretis pro pura enuo…
Ni — tio estas, Walter, Alex kaj Sam — finmanĝis nian trian pakaĵon da biskvitoj, ĉar vera manĝaĵo estis finance ekster la demando…
Subite, la silenton rompis sono simila al perdita katido plorĝemanta. El la angulo de la ĉambro venis:
«Hu-hu… Ŭaaa…»
Ni ĉiuj interŝanĝis rigardojn. Natalie sidis en la angulo, plorante… Ŝi tiris siajn genuojn ĝis la mentono, kaŝis la vizaĝon, kaj vere plorsingultis.
«Natalie, kio okazis?» Sam komencis. «Ĉu iu vundis vin?
Kie li estas?! Mi mortigos lin!»
Ni demandis ŝin: «Kio okazis?!»
Natalie levis sian larmomakulitan vizaĝon, snufis, kaj elbuŝigis:
«Mi havis sonĝon. Tiel malĝojan, tiel malĝojan! Pri tio, kio okazus, se mi ne plu estus kun vi, uloj! Kaj vi ĉiuj estis tiel afliktitaj!»
Kaj vi sidas tie, ĉiuj mizeraj, funebraj, plorante per siteloj… Mia koro rompiĝis!
«Nu, Natalie, vi estas io alia!…»
«Ne malĝoju!» — ŝi revigliĝis kaj komencis salteti ĉirkaŭe kiel etulo sur sukera eklogo. «Via Natalie revenis al vi!»
«Do kio? Ni vere ploris per siteloj?» Sam klarigis.
«Siteloj!» — Natalie snufis. «La vivo haltis sen mi!»
«Ŝi subtile provas aludi, ke ŝi amas nin…» — Alex klarigis. «Ŝi simple estas tro fiera por diri ĝin per simplaj vortoj!»
«Mi diris nenion tian!!!» — Natalie ridis. «Vi ĉiuj estas idiotoj kaj senkoraj robotoj! Precipe Sam! Kaj vi, Walter! Kaj vi, Alex!»
Ni rigardis ŝin kaj konfirmis unisone:
«Jes! Vi estas tiel bonŝanca havi nin!»
«Do ni iru al la kinejo! La malfrua seanco por plenkreskuloj!…»
«Nu, vi scias… ni ne havas monon…»
«Mi pagas! Nur unu kondiĉo!»
«Kio?» — ni malfideme demandis.
«Nenia kisado en la mallumo, ĉu komprenite!»
«Natalie, ĉesu! Tio eĉ ne trapasis niajn mensojn!»
«Nu, ĝi trapasis mian!… Hi-hi-hi!!!!»
«Ĉu mi povas kunporti Mary?»
«Kunportu ŝin!»
«Kaj pakaĵon da biskvitoj?»
«Kunportu ĝin!»
«Kaj la katon! Li ankaŭ volis spekti!»
«Bone, haltu! Lasu la katon hejme!!!»
«Sed vi diris 'kunportu lin'!»
«Mi diris Mary kaj la biskvitojn!» — Natalie pike fingromontris. «Kato en kinejo?! Ĉu vi perdis la menson?! Li komencos hurli dum la finlisto, saltante al la ekrano! Kaj ĉiuokaze, kiel ni entute enŝtelus lin?»
«En sako!» — Sam elbuŝigis.
«Kia sako?!» — Natalie levis la manojn.
«Mi havas dorsosakon! Jen, kateto, ensaltu!»
«Bone, ni ek!» — Natalie komandis kaj malfermis la pordon.
«Aŭ ni maltrafos la malfruan seancon, kaj tiam mi rakontos al vi tian sonĝon — vi bedaŭros!»
«Kian?» — Alex singarde demandis.
«Tiun, kie mi ne lasis vin en la kinejon, kaj vi sidas tie sen mi, plorante!» — Natalie ridetis kaj ekkuris el la ŝtuparejo.
«Kunportu Tanja kaj Mary! Sed nenia kisado en la mallumo — mi serioze!»
«Ambaŭ?» — Sam esperplene demandis.
«Mi celis — NENIU kisas IUN AJN! Ĉu vi iras al la kinejo aŭ ne?!»
«Ni iras por kultura kleriĝo!» — Walter pompe deklaris.
«Ho, indulgu min!» — Natalie kapjesis. «Mi konas vian kulturan kleriĝon! La lastan fojon ĉe la Venka Kinejo, vi faris tian spektaklon en la malantaŭa vico, ke ili rifuzis vendi al ni biletojn poste!»
«Tio ne estis ni!» — Walter indignis. «Tio estis Sam kaj Tanja!»
«Kaj kiu lumigis ilin per poŝlampo por ke ili ne perdiĝu en la mallumo?!» — Natalie ruze demandis.
«Nu… mi,» — Alex konfesis. «Alikaze, malfacilas foti!»
«Poŝlampo en la kinejo! Vi estas kiel etaj infanoj! Do jen la simpla regulo: ni sidas silente, spektas la filmon, manĝas pufmaizon. Neniuj poŝlampoj, neniuj katoj, nenia kisado.»
«Kaj kio se Tanja faros la unuan paŝon?» — Sam ne lasis la temon.
«Tanja estas saĝa knabino — ŝi ne faros la unuan paŝon.» — Natalie profunde enspiris. «Kaj se ŝi faros — ŝi ricevos frapon sur la lipojn! Por ke ŝi ne saltu antaŭ mi!!!»
«Jen,» — ŝi diris, donante al ĉiu el ni tason. «Trinku dum mi ankoraŭ sentas min malavara.»
«Kial estas nur unu sitelo da pufmaizo por ĉiuj?» — Alex demandis.
«Por ke viaj manoj estu plenaj kaj vi ne enŝovu ilin en aliajn poŝojn!» — Natalie klarigis. «Kaj por ke kultura kleriĝo okazu en etoso de unueco»
La kinejo estis malluma, kaj la antaŭprezentoj ludis. Ni enŝteliĝis al niaj sidlokoj.
La filmo komenciĝis. Dum ĉirkaŭ dudek minutoj, ĉio estis silenta. Poste ridado venis de dekstre — Sam flustris ion en la orelon de Tanja… Sen eĉ turni sin, Natalie lanĉis manplenon da pufmaizo al ili. Plentrafe! La ridado ĉesis por du plenaj minutoj.
«Alex, unu plian vorton — kaj vi trovos vin ne en komedio, sed en horora filmo. En la ĉefrolo!»
Mary ekvidis nin de malproksime kaj alkuris, svingante la brakojn kvazaŭ ŝi signalus al sav-aviadilo.
«Uloj, ĉu vi havas ion por trinki? Limonadon? Teon? Sukon?
Mi atendis tiel longe, ke mia gorĝo fariĝis sablopapero!»
«Mi ne kunportis ion por trinki!»
«Mi kunportis la katon!»
«Mi kunportis la biletojn!»
«Mi kunportis la biskvitojn!»
«Mi ne kisas en la mallumo!»
«Mi estas senkora roboto!»
«Sed Natalie pagas por ni!»
Ni promenis laŭ la strato, farante bruon kiel aro da paseroj ĵus nutritaj per panpecetoj. Ni diskutis la filmon, disputis pri kiu ronkis plej laŭte dum la plej enuigaj partoj.
«Rigardu, la kato elvenis renkonte al ni!» — Sam ĝojis. «Vi maltrafis tian filmon, kateto!!! La venontan fojon, vi nepre venos kun ni!»
Natalie saltetis antaŭe kiel etulo, turnante sin de tempo al tempo por elŝovi la langon al ni.
Tanja kaj Sam promenis brako-en-brako, sed je sekura distanco.
Natalie subite turniĝis kaj demandis:
«Se mi subite malaperus, ĉu vi multe plorus sen mi?!»
«Kompreneble!» — Alex deklaris. «Vi havas niajn biletojn!!!!»
«Kaj la katon!!!»
«Kaj la biskvitojn!»
«Alex pravas! Vi estas la sola, kiu scias, kie estas la urĝaj biskvitoj! Plus, vi havas korktirilon! Kaj ni ne!»
Natalie snufis. Ĉi-foje, sendube pro kortuŝiteco.
«Vi uloj estas tiel mirindaj! Ĉu mi povas kisi vin ĉiujn?» — ŝi diris mallaŭte.
«Nur en la mallumo!»
«Kaj unu post la alia!» — Mary kriis.
«Kaj certigu, ke la kato ne rigardas!»
«Ni kuru pli rapide! Ni malfruos al la kinejo…»
«Kiu nomas nin senkoraj robotoj?!»
«Vi mem estas roboto!» — Natalie snufis, sed tuj eniris la grupan brakumon. «Kaj vi estas roboto, kaj vi, kaj eĉ la kato estas roboto!»
«Bone, bone, vi sufokas min!» — Natalie pepis duonan minuton poste. «Ellasu min, monstroj! Vi eble ankoraŭ bezonos min!!!»
Natalie staris ĉe la librobreto, foliumante la klasikaĵojn — Mark Twain, O. Henry, Edgar Allan Poe… La bretoj tenis ekskluzive respektindajn, dikajn volumojn: kolektitaj verkoj, lede binditaj libroj, oraj literoj sur la spinoj. Polvo kovris la suprajn bretojn.
Sam observis la procezon.
«Oni povas tuj diri! Saĝa knabino! La intelektularo!
Profesora filino!» — Sam laŭdis ŝin.
«Jes, jes! La klasikaĵoj ĉiam helpas!» — Natalie kapjesis, eltirante kontantan monon el malplenigita libro. «Mi serĉis mian urĝan kaŝ-monprovizon! Trovis ĝin! Ni iru al la kinejo!»
«Kaj nenia kisado en la mallumo!» — Natalie memorigis, gvidante la vojon.
«Kio pri la kato?» — Sam demandis.
«La kato povas kisi kiun ajn li volas»
Simio en la Laboratorio
Simioj — ili estas multe pli saĝaj ol homoj. Kiel ni scias?
Scienco!
En nia laboratorio, oni decidis fari eksperimenton: ĉu simio povas rapide evolui?
Oni pendigis bananojn de la lustro — tre alte.
Oni malsatigis la simion dum semajno, poste donis al ŝi bastonon, ŝvabrilan bastonon kaj rulon da glubendo. Kiel kutime. Ĉiuj scivolis — ĉu ŝi elpensos, kiel atingi tiujn bananojn memstare?
Komence, la simio simple kuris ĉirkaŭe sen eĉ ekrigardi la plafonon. Poste ŝi malsatiĝis kaj rapide evoluis al dupiedulo.
Oni eĉ sendis komisionon el Vaŝingtono — ĉar tion oni faras, kiam simio prenas bastonon. La komisiono estis absolute ravita!
Ili promenis ĉirkaŭe en kostumoj, portante tabulkomputilojn, kapjesante, kaj dirante: «Jen tio, kion ni nomas progreso!» Unu el ili eĉ faris selfie kun mi, kvazaŭ mi estus nacia monumento! Kaj poste montriĝis, ke li kompilis raporton por speciala fako.
Kompreneble, ĝi ne estas tute pura eksperimento. En la naturo, bastonoj ne venas kun ŝvabrilaj bastonoj alkroĉitaj, kaj bananoj ne kreskas sur lustroj!
Verŝajne necesus al simio 150 milionojn da jaroj da evoluo por elpensi, kiel glubendi ŝvabrilan bastonon al bastono.
Kaj ĉi tie, iu eble donis al la simio la ĝustan respondon.
Precipe la malsataj doktoriĝaj studentoj — laboratorihelpantoj! Ili trejnis la simion, donis aludojn per gestoj… same kiel dum ekzamenoj.
La komisiono estis absolute ravita kaj ekiris al bankedo — je la kosto de la impostpagantoj.
La simio paŝas flanken, nervoze ekbruligas cigaredon, kaj diras:
«Atendu, ĉu vi pensas, ke mi estas tute stulta?!»
«Mi eĉ ne finis mian disertaĵon!»
«Mia hipoteko ne estas pagita! Mia infano fine eniris la infanvartejon — ĉu vi scias, kia estas tiu atendolisto?! Mi ne pagis miajn domposedantajn kotizojn ekde novembro, kaj jam estas februaro! Ili sendis al mi tri averto-leterojn. Unu el ili estis tute en majuskloj»
«Mi ne finis mian televidserion — la ĉefrolulo estas en komato, kaj mi ĉi tie ŝajnigas min stulta?!»
«Mi lasis la gladilon ŝaltita! Aŭ la bolkruĉon… Aŭ eble ambaŭ!»
«Mia kakto velkis — ĝi staris tie silente dum ok jaroj, kiel familiano!»
«Mi ankoraŭ havas nervan palpebrumon de la lasta trimonata raporto, kaj vi ĉi tie kun viaj aludoj! Mia panjo venos viziti ĵaŭde! Ŝi vidas ĉion! Ŝi severe demandos: „Kial vi estas tiel pala kaj ankoraŭ ne edziniĝinta? Kio misfunkcias ĉe vi?!“ Kaj mi devos klarigi, ke mi pasigis la semajnon ŝajnigante min simio por la scienco. Kaj mi havas naĝsesion je tiu horo!…»
Ili diris al ŝi: «Bone, Mary, vi povas ĉesi la aktoradon nun! Ĉio aspektis tre konvinke! La Vaŝingtona komisiono estas absolute ravita. Ili eĉ promesis sendi televidan skipon el Japanio! Vi povas iri ŝanĝi vin. Nun kuru preni vian gratifikon antaŭ ol ili elspezos ĝin por pliaj bananoj.»
Ŝi krias: «Jam kurante!» — forĵetante la malkomfortajn pantoflojn survoje:
«Mi havas nur unu demandon: „Kial mi?!“ Ĉu ne estis aliaj simioj en ĉi tiu Instituto?!»
Ili respondis: «Estis du kialoj»
«Unue, vi estas respondeca persono! Ni eĉ ne bezonis ŝminki vin!»
«Due, vi aperis de hejme en viaj lanugaj piĵamoj! La simileco estis nekredebla. Vi povus esti ĝemeloj! Vi eĉ ne devis evolui!»
Kio precipe ravis la Vaŝingtonan komisionon estis kiam la simio kuris antaŭ ili sur siaj malantaŭaj kruroj, servante teon sur pleto, kaj verŝante ĝin en tasojn kaj subtasojn.
«Do, ili suspektis nenion en Vaŝingtono???»
«Nu, unue, ili estas eĉ pli stultaj tie ol ni ĉi tie en la kamparo! Kaj due, eĉ se iu suspektis ion, ili neniam perfidus siajn proprajn simiojn! Ili ĉiuj ankaŭ volas tiun gratifikon! Ĝi estas simioj ĝisfunde. Do — kuru! Antaŭ ol ĉiuj bananoj malaperos!»
La Supermerkata Sako
Ĉiu vizito al QuickMart por mi estas komedio kun elementoj de dramo! Reality-spektaklo nomata «Postvivanto: Koridoro Kvin»!
Ekzemple, kiam la kasisto miksas viajn sakojn, kaj panike vi kaptas ies alian infanon en la vendejo dum la gepatroj rigardas horore…
«Tio ne estas mia infano!»
«Ankaŭ ne mia!»
«Do de kie vi prenis lin?!»
«Ĉu vi ne scias, de kie venas tiaj infanoj?!»
«Mi ne scias!!! Mi venis ĉi tien por rizo!!! Infano, redonu al la manekeno ĝian manon!!!»
«Bone», — diras la sekurgardisto, — «ŝajnas, ke mi devos denove kontroli la sekurecajn filmojn…»
«Ĉu vi almenaŭ trovis mian sakon?!» — iu patrino krias.
«Ni trovis ĝin. Sed tio ne plaĉos al vi… Estas iuj seriozaj aferoj okazantaj tie interne…»
«Dank' al Dio! Do ĝi certe estas mia!»
Ŝi malrapide eltiras la sakon, metas ĝin sur la vendotablon.
Ĉiuj frostiĝas. Ŝi malfermas ĝin — kaj vera infero eksplodas.
Unu dispremita jogurto. Malseka neceseja papero. Ok infanaj ŝtrumpetoj…
Tri kontuzitaj bananoj, kiuj aspektas kvazaŭ ili partoprenis en pugnobatalo.
Revuo «Bona Hejmmastrumado» el 1989.
Kaj fine, vakue sigelita kokina brusto — perfekte sendifekta…
Krom la limdato de konsumo!!!
«Konservebla: 48 horojn. Je 40 ℉ aŭ malpli. Se vi bonŝancas…»
Ĉu iu vokos ekzorciston?!
«Sinjorino, bone rigardu. Ĉu vi rekonas ion ĉi tie?»
«La katmanĝaĵo ne estas mia. La kolbasoj estas niaj. Kaj ĉi tiu
mis kondutanta knabeto — mi neniam vidis lin antaŭe! Ĉu ne, Mike?»
«Ĝuste, Panjo!»
«Komprenite. Kaj kial vi bezonas martelborilon?! Tio estas por militaj celoj!»
«Restu for de mia persona vivo… Kaj redonu al mi mian infanon!»
La kasisto, manplaŭdante: «Do, ĉu vi prenas ĉi tiun infanon, aŭ ĉu ni lasu lin sur la rabatbreto?»
«Jes, li certe estas mia! Li estis rabatita. Dankon…»
La knabo ploras. La manekeno falas. Maljuna sinjorino krucosignas sin.
La sekurgardisto konsultas kun iu per la radio:
«Bone, Google! Ni havas situacion ĉi tie… Sako de la Destino, minacnivelo — maksimuma! Ni bezonas helpfortojn!»
«Pastron kaj terapiiston… Por mi! Kaj prefere — Xanax!»
«Kaj almenaŭ unu kasiston, kiu ne estas ferie!»
Rauka voĉo krakas tra la radio:
«Ricevite. Sendante la Specialan Respond-Teamon de QuickMart!»
«Kaj ne forgesu la desinfektaĵon — ni eble havas biologian poluadon el 1989 ĉi tie…»
Ĝuste tiam, la infano eltiras bananon el la sako kaj rekomencas sian duelon kun la manekeno.
«Panjo, li komencis!»
La panjo envolvas la kolbasojn en la «Bona Hejmmastrumado» el 1989 kaj grumblas:
«En mia tempo, ni edukis infanojn sen manekenoj kaj sekurgardistoj! Milde, kun kompreno!»
La elĉerpita kasisto lace diras:
«Ĉu iu bonvolu pagi por ĉi tiu infano? Ni havas specialan oferton hodiaŭ: tria etulo senpage!»
Kasisto (senemocie, skanante varojn):
«Metu la infanon sur la rulbendon!»
La panjo krias:
«Li ne estas varo! Ne kuraĝu pesi lin! Forprenu lin de la bendo!»
La infano krias:
«Panjo, mi volas rajdi sur la bendo!!!»
Infano (kvazaŭ skanata ĉe la kaso): — «Biiiiiiip!»
Kasisto: «Hodiaŭa speciala oferto: dua etulo senpage!»
Panjo, horore: «Ĉu vi freneziĝis?! Mi jam havas tri!!!»
Kasisto: «Ĉu vi volas fari revenon?»
La infano petegas: «Panjo, bonvolu ne redoni min al la vendejo! Mi venos kiel senpaga donaco, kiel ĉokolad-trinkejo! Mi promesas, ke mi kondutos bone!!!»
Panjo krias: «Mi pagas por nenio!!! Mi ne aĉetis ĉi tiujn bananojn!!! Kaj forprenu viajn ungegojn de mi!!! Ĉi tio ne estas la viandosekcio!!!»
Kasisto (skanante bananojn sen palpebrumi):
«Do kiu metis ilin sur la bendon? Ili klare venis kun vi!»
La sekurgardisto flustras al mi:
«Ĉi tio daŭros iom! Prenu viajn sakojn kaj kuru! Mi vidis nenion. La fotiloj deturnis sin… Filmaĵo forviŝita! Mi estas malsana ekde ĉi-matene!»
Sekurgardisto en la radion:
«Atenton! Kaso kvin — banana incidento! Ripeto: banana incidento! Sendu helpfortojn!!!»
Ĉirkaŭe — sono de sirenoj, kriado, ridado, kaj infana ploro…
La manekeno kuŝas tie kiel venkita heroo, kaj vi eliras el ĉi tiu branĉo de la infero pensante:
«Morgaŭ, mi simple mendos liveradon. Neniuj pliaj sakoj! Neniuj pliaj bananoj! Neniuj pliaj kasaj atendovicoj!»
Sonas kiel la deliro de frenezulo. Ĝuste tiel okazis. Mi ankoraŭ resaniĝas post la hieraŭa butikum-vojaĝo.
Mi Aŭdas Voĉojn
Tiun matenon, nekutima vizitanto venis al Doktoro Fiŝman:
«Doktoro, mi daŭre aŭdas voĉojn!»
«Kaj kion ili diras al vi?» — la doktoro demandis, prenante krajonon por fari notojn.
«La verda lumo estas ŝaltita! Vi povas transiri!» Kaj tiel, dudek fojojn sinsekve! Kaj poste fariĝas silente…
«Mi komprenas» — Doktoro Fiŝman sopiris. «Mi daŭre diras al ili — malŝaltu la trafiklumojn nokte! Miaj pacientoj jam havas sufiĉe da voĉoj en la kapo! Ĉu ili diras ion alian?»
«Jes. „QuickMart! Eniru kaj Ŝparu!“ „Aĉetu du, ricevu la trian senpage — pli malmultekoste post noktomezo!“»
«Mi komprenas», — la doktoro kapjesis, trinketante teon el sia taso. «Mi aŭdas tiujn reklamojn en mia dormo! Mi vekiĝas dezirante aĉeti aferojn, kiujn mi ne bezonas! Ĉu io alia?»
«Jes. „Tempo por matena ekzercado! Piedoj je ŝultro-larĝo!“»
«Ŭaŭ!» — la doktoro vigliĝis. «Jen ruĝa flago!»
«En kiu jaro vi pensas, ke ni estas — 1985?! Mi ne aŭdis tion dum dudek jaroj!»
«Kaj poste ili aldonas: „Prezentita de la Interreta Arkivo! Spektu la reruligon ĉi-vespere ĉe Jutubo — ŝatu kaj abonu!“»
La doktoro preskaŭ verŝis teon sur sian laboratoriomantelon.
«Sam, vi malŝparas mian tempon! Iru al la laboro! Neniu kuracista noto por vi! Ĉesu fuŝi kun mia kapo!»
«Doktoro, ili ankaŭ kantas!» — Sam flustris.
«Kiajn kantojn?!»
«Via konta saldo estas nesufiĉa por Kompleta Feliĉo! Por daŭrigi revadon, bonvolu aldoni monon. Via voko estas tre grava por ni! Tu-tu-tu!»
«Sam! Vi devintus komenci per la kantado! Tio estas klasika simptomo! Vi bezonas urĝan kuracadon! Iru hejmen! Jen viaj piloletOJ, jen via kuracista noto… Kaj restu for de QuickMart dum almenaŭ unu semajno!»
Sam foriris. Doktoro Fiŝman sidis silente dum momento, poste murmuris al si mem:
«Kompleta Feliĉo… Mi devus kontroli mian propran saldon»
Lucy el la Supermerkato
Identaj aŭtoj, identaj domoj, identaj homoj… Identaj butikcentroj, identaj parkumejoj… Kien direktiĝas ĉi tiu mondo?!
Ĉio estas konstruita laŭ la sama ŝablono!
Mi estis en malsamaj urboj.
Foje vi promenas laŭ la strato, konataj domoj ĉirkaŭe, konata turniĝo, kaj… Atendu, kie mi estas?!
Ĉi tio antaŭe estis Strato Acero!
«Ĉu vi miksis la straton? Vi miksis la tutan urbon!»
Vi estas en Foenikso nun, kaj tio estis en Denvero! Promenu pliajn du blokojn, kaj vi finiĝos en Aŭstino… Je ĉi tiu punkto, simple elektu horzonon.
«Uloj, mi eltrovis kial ni ĉiuj vivas same! Identaj aŭtoj, identaj domoj, identaj Revoj, identaj katoj — eĉ ili rezignis provi esti malsamaj! Esence, se vi subite sentas vin unika — ne zorgu, ĝi pasos tuj kiam vi eliros eksteren»
Vi plu promenas, kaj jen superbazaro. Aspektas konata — kiel hejme! La ekzakte sama parkumejo tuj apude. Mi estas sufiĉe certa, ke mi lasis mian aŭton ĝuste tie… Krom ke tio estis en Portlando… Kaj vi nun estas en Miamo!
Super la enirejo pendas ŝildo: — «15% Rabato por Ĉio!» — same ĉie! Vi eniras — la samaj aĉetĉaroj, knarante idente tra la tuta lando! Kvazaŭ ili estis speciale trejnitaj por fari tiun sonon.
Kaj estas sekurgardisto ĉe la enirejo! Konata vizaĝo — mi estas absolute certa, ke li elĵetis min el superbazaro la lastan fojon…
Krom ke tio estis en Houston!
Mi iras al kaso tri kaj demandas:
«Hieraŭ estis Lucy sidanta ĝuste ĉi tie! Vi scias, blondulino? Ĉu io sonoras?»
La kasisto rigardas min kaj respondas:
«Lucy? Ili ĉiuj estas Lucy ĉi tie! Ĉiu QuickMart kaj Walmart havas Lucy-ojn — identajn, kiel keĉupboteloj sur breto! Samaj ingrediencoj, malsamaj limdatoj.»
Mi provas klarigi:
«Nu, tiu kun la manikuro kiu aspektis kvazaŭ ŝi faris ĝin mem…»
«Sinjoro! Tio ne estas priskribo! Tio estas laboranonco por kasisto!»
«Nu, ŝi estis tiel gaja! Radia!»
«Ha, tiu Lucy! Jes, kompreneble mi konas ŝin! Ŝi ankoraŭ sidas tie nun. Laboras de la oka ĝis la oka… Krom ke tio estas en Naŝvilo!»
«Ĝuste!» — mi ekkriis. «La fama superbazaro en Naŝvilo!»
«”La Ora Skombro” — por tiuj, kiuj amas fiŝojn kaj ankaŭ aprezas belan nomon!»
«Ĉu vi volas diri, ke vi konas ĉiun Lucy en ĉiu superbazaro?!» — mi demandis, mirigite.
«Kompreneble», — la kasisto respondas fiere. «Ni havas ĉiutagan videokonferencon! Ni kalkulas inventaron — serioza mono! Ni ĉiuj estas en la Unuigita Sistemo! Kontraŭu unu Lucy, kaj vi kontraŭis ĉiujn.»
Lucy-oj tra Ameriko — estas kiel CIA, sed kun prezoskaniloj kaj lojalec-kartoj! Do se vi haltigas la vicatendon, ni metos vin sur la nigran liston! Vi ne estos permesata eniri iun ajn superbazaron! Vi estos ekzilita al farmistaj foiroj!
«Ho, ĉesu!» — mi eltiras bukedon. «Mi venas kun bonaj intencoj! Alportis al Lucy iom da floroj. Prenu ilin — ili estas por vi.»
La kasisto ridetas:
«Dankon! Mi konscias, kompreneble, ke ĉi tiuj floroj ne vere estas por mi. Sed estas tamen agrable, kiam tiaj momentoj okazas! Kaj mi nepre diros al Lucy, ke ŝi lasis viron kiel vi forgliti»
Mi diros al ŝi meti vin sur la blankan liston — por VIP-klientoj.
Estas privilegioj kaj donacoj implikitaj!
«Dudek-procenta rabato por via dua skatolo da makaronio kaj fromaĝo, kaj senpaga rideto de la kasisto!»
«La plasta sako — nun kun memoriga parolado!»
«Kristnaskaj bombonoj ekvendiĝas la 5-an de julio!»
«Freŝa pano por ĉiuj — sed por vi, varma pano, rekte el la forno!»
«Aĉetis lakton? Dua senpage — kun la limdato de morgaŭ!»
«Via ĉaro kun perfekte vicigitaj radoj! Vi estos mirigita!»
Kaj plej grave: vi rajtas preterpasi la vicatendon ĉe la kaso!…
Ruĝa tapiŝo estas rulita antaŭ vi, kvazaŭ vi paŝus por akcepti Oskaron pro la Plej Bona Aĉeto de Enladigitaj Kapsiketoj!
Lucy salutas vin, ridetas, kaj diras:
«Ho, estas nia VIP-kliento! Pli granda rabato por vi, ĉaro kun rektaj radoj, kaj bakaĵo el la bakejo — senpage!»
Prenu viajn restaĵojn hejmen por taŭga forigo — ricevu du senpagajn saketojn! Ĉu vi sentas vin ekstra saĝa hodiaŭ? Vi ricevos du plene solvitajn krucvortenigmojn kun via mendo! Nenio restas por pripensi!
«Fraŭlino, vi savis min! Same kiel kruĉo da peklakvo matene!
Kiel varma burrito post nokto eksterde! Kiel pasvorto por Wi-Fi en dormejo…»
«Parenteze, ni havas specialan oferton hodiaŭ — invitu unu Lucy al la kinejo, ricevu duan senpage!»
«Kiu estas tio?!» — mi demandas, surprizite.
«Lucy — tio estas mi! Ekzakte la sama, nur pli bona!»
«Kiajn filmojn vi ŝatas?»
«Holivudo! Ĉiuj iliaj filmoj estas samaj ĉiuokaze… Kaj ĉiuj kinejoj estas samaj. Kaj ĉiuj miaj rendevuoj finiĝas… same!»
Lasu min nur fermi mian kason… «Knabinoj, mi elpaŝas!!!» — ŝi krias ien en la malproksimon. Poste turnas sin al mi: «Bone! Mi ricevis la libertempon. Nun Lucy kovros por mi…»
«Alia Lucy?!»
«Ne, tiu estas malsama — juna kaj nesperta»
Lucy-oj en ĉiu urbo tra Ameriko — ĝi estas potenca armeo de blondulinoj, kun nomŝildoj kaj skanil-pafiloj! Ili nutras la loĝantaron, edukas infanojn, kaj plej grave — certigas, ke ĉiam estas io «rabatita» ĉe la superbazaro.
Ĉiu urbo havas sian propran Lucy: unu ĉe la kaso, alia en la stokejo, tria en sociaj retoj, afiŝante manĝfotojn.
Ĉi tiuj Lucy-oj ne estas nur kasistoj — ili estas superherooj! Nur ilia «povo» ne estas flugado — ĝi estas la kapablo konservi sin, kiam iu ĉe la kaso demandas: «Kaj kio estas ĉi tio?!»
Se vi volas rabaton — simple demandu Lucy!
Se vi demandas ŝin: «Lucy, ĉu vi estas edziniĝinta?»
Ŝi respondos: «Dependas! En Naŝvilo — ne, en Foenikso — jes, en Houston — eksedziniĝanta, en Portlando — planante la geedziĝon… Kaj en Lasvegaso — nu, tio dependas de la nokto. Kio okazas en Lasvegaso restas en Lasvegaso, inkluzive de Lucy»
Ankaŭ, dependas de la tago de la semajno.
Ĉu vi volas preni Lucy kiel vian novedzinon? Lunde, venu al kaso ok! Tio estas la tago, kiam Lucy ŝanĝas al «rendevua reĝimo»
Kaj en Denvero — ŝi estas naŭ monatojn graveda! Atendanta iun tagon. La nomo de la bebo? Lucy, kompreneble.
Kaj ni ankaŭ preparis donacon por ŝi de la tuta fako:
«Ŭaŭ. Kio estas tio? Diamanta ringo?!»
«Eĉ pli bona! Giganta bonus-karto por ĉiuj aĉetoj! Ses futojn longa!
Ligita per rozkolora rubando. Plus aro da kvitanco-ruloj, kiuj neniam elĉerpiĝas en la plej maloportuna momento!»
«Jen vera donaco por vera kasisto! Ŝi skanos sian propran bebo-duŝ-feston per tiu afero»
La Ruĝa Taso, Kiu Ŝanĝis Ĉion
Estas tiu filmo, kie la ĉefrolulo hazarde dispremas papilion kaj ĝi ŝanĝas la tutan fluon de la Historio… Granda afero!
Dinosaŭroj formortis, Trump fariĝis prezidanto — okazas.
Do iun tagon, verkisto lasis sian kafotason sur la oficeja skribotablo. Poste li metis ĝin en la lavujon, kaj la tuta piramido da malpuraj vazoj kolapsis. La lavujo plonĝis rekte malsupren kiel betonbloko, frakasis tra la planko, kraŝis en la loĝejon de la najbaroj sube — esperu, ke ili ne vespermanĝis. Poste la plankon sub tiu.
Kafo ensorbiĝis en la tapiŝon, trafis la elektran multoblan ŝtopilingon, kaj puf — la tuta konstruaĵo senlumiĝis. La konstruaĵo kolapsis sur la sekvan.
Poste tiu sur la sekvan. Kvazaŭ Godzilo estis en malbona humoro.
Domino-efiko. Tutaj antaŭurbaj blokoj — for. Nur pro unu taso.
Aŭtoj blokis ĉiun straton, trafikŝtopiĝoj etendiĝis mejlojn, sirenoj kriis, lumoj flagris. Ĝi fariĝis la vesperaj novaĵoj. Homoj kriegis.
Fakuloj estis alportitaj. Neniu menciis la tason.
La dolaro kraŝis, la borso sekvis, la tuta ekonomio renversiĝis… Militjuro. Elirmalpermesoj. Neniu plia lateto. Ĝi skuis la tutan planedon. Cunamo trafis Japanion, sekeco en la Mezokcidento, inundoj en la Sudo, la polusaj glaciaj ĉapoj fandiĝis — Florido malaperis. Ne tute tragedio. La pingvenoj preskaŭ mortis pro ridado! Ili avertis nin pri la glaciaj ĉapoj dum jaroj.
Kaj vi ĉi tie zorgas pri surtreti papilion?!
Bonvolu.
Do la venontan fojon, kiam vi vidas malpuran tason starantan sur skribotablo — foriru. Lasu ĝin esti. Tiu taso tenas la mondon kune. La tuta planedo dormos pli bone… Verŝajne.
Mi Amas Vin, Simona!
Strangaj sonoj venis el la garaĝo de Walter apude.
«Mi amas vin, Simona! Jes! Jes! Ne ĉesu!»
Scivolemo superis nin. Ni ŝteliris pli proksimen.
Mi alpremis mian orelon kontraŭ la malvarman metalan pordon kiel spiono en malbona filmo:
«Nur iom pli, Simona, nu, ne rezignu!» — la voĉo de Walter tremis — kaj ne en romantika maniero. Pli kiel viro luktanta kontraŭ urso.
Li daŭre ripetis la saman frazon: «Mi amas vin, Simona! Jes! Jes! Ne ĉesu!»
«Mi scivolas, kion li faras tie?» mi flustris.
«Mi eĉ ne volas scii! Ni iru kaj rigardu!» Sam respondis.
«Amo en la garaĝo?.. Nu, okazas… Sed ne je la tria posttagmeze! Kaj ne kun tiom da gruntado!»
Ni ĵetmalfermis la pordon, pretaj por io ajn — krom tio, kion ni fakte vidis.
Jen li — anhelante, ŝvitegante, rajde sidante sur tute nova trejnbiciklo kun la nomo SIMONA surŝmiritaj tra la flanko per dikaj rozkoloraj literoj.
«Nur iom pli, Simona!» li kriis, pedalante per sia lasta forto-unco. «Mi rajdos vin al monda rekordo, karulino!»
Metalo ŝirkriis, io rompiĝis, poste — BUM! — kaj triumfa hurlo, kiu verŝajne vekis la tutan kvartalon:
«Jeeees! Monda rekordo!!!»
«Walter… eble tenu vian amon por Simona iom pli mallaŭte? La najbaroj komencas paroli.»
«Kompreneble ne! Ĉi tio estas serioza trejnado! Mi estas elĉerpita!»
Ni interŝanĝis rigardojn.
«Ŝajnas, ke Simona donis al li la rajdadon de lia vivo!» mi diris. «Lia nova koramikino estas biciklo! Kaj ŝi estas itala! Ha-ha-ha!»
«Ŝi forlasos lin!.. Rompos lian koron!.. Kaj forrajdos al sia patrino!.. Verŝajne lasos lin por Peloton!»
«Ridu kiom vi volas!» Walter mansvingis al ni. «Vi devintus aŭdi, kion ni kriadis siatempe! Kiam ni havis la malnovan trejnbiciklon — la „HONDURAS“! Tiu aĵo estis konstruita kiel tanko kaj pedaleblis same kiel tanko»
«Mi aŭdis sufiĉe! Mi foriras antaŭ ol ĉi tio fariĝos eĉ pli stranga!»
Sam respondis, kaj eliris kantetante Tina Turner sub la spiro:
«Mi bezonas heroon…» — tro trafe, sed lin tio ne ĝenis.
Ni forpaŝis de la garaĝo, kaj Sam sopiris
filozofie:
«Ni simple esperu, ke lia edzino ne ekscios pri lia itala amantino. Simona, ĉu ne?»
Sekundon poste, Walter elflugis el la garaĝo sur sia biciklo, kriante:
«Rigardu, sen manoj!»
Kaj… kraŝis rekte en nian Ford! La Ford eĉ ne moviĝis. La biciklo? Komplete ruinigita. Nia belulino estis konstruita Ford-fortike.
«Walter», Sam diris, esplorante la damaĝon, «vi estas vera heroo.
Heroo, kiu estas pagonta por ĉi tiu kaveto»
Zelda Gold la Divenistino
Zelda la Divenistino: «Mi aŭguras por amo, mono, kaj la venontaj elektoj! Atentigo pri rivelado: estos ĥaoso ĉiuokaze!
Mi diros al vi la tutan veron! Mi rivelos vian destinon!»
Centprocente preciza am-prognozo! Rezultoj povas varii.
Walter: «Estas tiu unu knabino, kiun mi konas…»
«En blanka sunrobo, ĉiam prenanta notojn, revas transloĝiĝi al la granda urbo — Olivia?»
«Jes!»
«Ŝi estas flirtema. Ŝi ricevos tiun diplomon, rompos kelkajn korojn, kaj reflugos rekte hejmen al Nebrasko. Maizkampoj kaj bedaŭro. Ŝi forlasos sian edzon, havos du infanojn, kaj nomos ambaŭ Andrew»
«Kiel ŝi distingos ilin?!»
«Per iliaj mezaj nomoj! Andrew Michael kaj Andrew Steven.
Tute malsamaj.»
«Ha, komprenite… Mi havas alian amikinon — Tanya…»
«En pelto, kun iPhone, ringeto sur la fingro?»
«Jes!»
«Ŝi jam estas prenita! Ŝia koramiko sidas en la apuda ĉambro kun alia divenistino, kontrolante ŝian fidelecon! Li demandas la ekzakte samajn demandojn. Vorto post vorto. Estas adore»
«Li kontrolu… Mi havas unu plian — Natalie, el la kamparo»
«Ha, Natalie. Granda apetito, malbona sinteno. Volas apartamenton.
Volas la plaĝon. Volas la Maldivojn — je via kosto. Ĝuste tio, kion vi bezonas. Serioza rilato — tridek jaroj, fiksa tarifo, sen frua repago!»
«Ĉu serioze?!»
«Tute serioze. Tridek jarojn en la estontecon, mi vidas ĝin klare kiel tagon!
Ĉiumatene — la bolkruĉo, komuna fridujo, pasiv-agresemaj notoj pri la termostato. Ĉiuvespere — komuna televidserio. Vi kverelas nur pri kiu forgesis pagi la util-fakturojn. Kiu ne elportis la rubon. Kiu kaŝis la teleregilon sub la kusenon. Kiu uzis la lastan lakton kaj remetis la malplenan kartonon en la fridujon. Klasikaĵoj pri veraj koramikoj. Sed feliĉa fino: ĝis la emeritiĝo — via propra apartamento, kato kiu ignoras vin, orfiŝo kiu vidis aferojn, kaj tiu unu kakto, kiun vi iel ne mortigis!»
«Bone, en ordo! Enskribu min por tridek jaroj da termostataj militoj!»
«Benojn al via kuniĝo!… Sed memoru — mi diris al vi ĉion. Neniu repago»
«Do, kion mi ŝuldas al vi? Kontantan monon?»
«Kontantan monon?! Ne fuŝu mian karmon! Ne fuŝu mian kredithistorion! Karto nur. Tuŝu por pagi. La spiritoj preferas senkontaktan»
Bona Policisto, Malbona Policisto
Iun tagon iu demandis min:
«Ĉu vi konas la rutinon 'Bona Policisto, Malbona Policisto'? Ĉu tio efektive funkcias?»
«Kio estas tio?»
Du policistoj. Unu ludas la fiulon, unu ludas vian plej bonan amikon. Ili estas kune en ĝi. Vi estas la celo. Unu policisto krias, timigas la suspektaton.
Poste la «bona» envenas, trankviligas lin, proponas al vi kafon, benkon, kaj subite vi konfesas ĉion inkluzive de tiu fojo kiam vi ŝtelis bombonon en la tria klaso.
Ili ambaŭ gajnas — ili igas la personon fari ekzakte tion, kion ili bezonas.
Mi diras: «Atendu. Simple… atendu. Mi bezonas minuton. Mi havas ekzistecan krizon ĉi tie.»
Infanĝardeno. Du edukistinoj. Fraŭlino Dolĉa kaj Fraŭlino Acida. Ili kune devigis min manĝi gluan avenkaĉon, kolekti ludblokojn, kaj dormeti laŭ komando.
Haltu! Atendu minuton!
Lernejo. Sama aranĝo. Unu instruistino kriis pri restado post lecionoj, la alia flustris pri mia «potencialo». Mi faris tiom da kroma hejmtasko. Mi lernis gramatikajn regulojn, kiujn mi neniam uzis en mia vivo.
Atendu minuton!
Miaj estroj. Klasika rutino. S-ro «Vi Estas Maldungita» kaj S-ro «Mi Vidas Grandajn Aferojn Por Vi». Ili ludas min kiel violonon ĉiun trimonaton. Unu minacas maldungi min, la alia promesas promociojn kaj gratifikojn.
Mi laboras matene. Mi laboras vespere. Mi dankas ilin ambaŭ.
Atendu minuton!
Mia edzino kaj ŝia patrino. Bona policisto, malbona policisto. Unu bakas al mi torton, la alia donas al mi penikon. Mi refaras la banĉambron kaj eliros morgaŭ por elfosi terpomojn. Kaj mi dankas pro la torto.
Grandioza metodo! Funkcias por ĉiuj. Speciale por edzoj.
La Malkvieta Apartamento
Ĉu vi iam havis bruemajn najbarojn? Tiajn, kiuj igas vin dubi pri viaj viv-elektoj? Ni havas apartamenton proksime, kiu estas kvazaŭ Granda Centra Stacidomo noktomeze — konstanta frapado, batado, dramo.
Vespero. Silento. Kaj tiam — akurate laŭplane — la frapado komenciĝas.
«Lucy, mi petas, malfermu! Mi amas vin! Mi ne povas vivi sen vi!»
Poste li komencas provi grimpi tra la fenestroj. Kio estus preskaŭ romantika, krom ke temas pri la sesa etaĝo kaj la viro kroĉiĝas al la fenestrobreto kiel ammalsata araneo.
Ili ne malfermis la pordon.
Vespero, silento… Alia frapego ĉe la pordo:
«Lucy, karulino, malfermu! Estas via paĉjo, reveninta de la laboro!
Mi forestis dek ok jarojn! Devis elkuri por cigaredoj — vi scias, kiel estas. Bebo, mi alportis al vi donacojn: botelon da viskio kaj pluŝan urson grandan kiel plenkreska viro! Kiun vi volas unue? Malfermu, mi pardonas al vi ĉion…»
Ili ne malfermis la pordon. Ili vokis la policanojn. Paĉjo karega estis eskortita for de la tereno. La pluŝa urso ne estis redonita.
Silento denove. Alia frapego ĉe la pordo:
«Lucy, malfermu! Estas la ŝuldokolekta agentejo! Vi ŝuldas al la banko duonan milionon da dolaroj. Hieraŭ estis kvin mil, hodiaŭ estas duona miliono. Kunmetita interezo — magia, ĉu ne? Se vi ne pagos ĝis mateno… nu, ni diru, ke la interezo ne estos via plej granda problemo. Ni venis tra la tuta urbo. Je la 3-a matene. Ĉar ni zorgas.»
Ili ne malfermis la pordon.
Unu horon poste, alia frapego ĉe la pordo:
«Lucy, malfermu! Estas Avo Frosto! Mi alportis al vi donacojn! Plenan sakon — trenis ĝin la tutan vojon de la Norda Poluso! Vi estas mia lasta halto. Estis blokita en kamentrafiko la tutan nokton. Subskribu ĉi tie, mi petas. La boacoj estas duoble parkitaj. Ni finu ĉi tion.»
Unu horon poste, alia frapego ĉe la pordo:
«Malfermu! Polico! Ni kontrolis ĝin — ĉi tio vere estas via patro! Ni redonas lin al vi. Jen li, jen liaj dokumentoj.
Jen lia kreditkarta deklaro: unu nepagita kristnaska mendo kaj elstara prunto! Ankaŭ, lia kreditpoentaro estas katastrofo. Vi eble volus kunsubskribi.»
Unu horon poste, alia frapego ĉe la pordo:
«Panjo, malfermu! Estas via filo, reveninta de la armeo! Mi ne vidis Paĉjon en dudek jaroj! Mi adiaŭis amikon — tuj poste, mi estas en uniformo, tri jarojn en la Mararmeo. Honesta eraro. La rekrutisto estis tre persvada. Ĵus liberigita ĉi-matene!»
Unu horon poste, alia frapego ĉe la pordo:
«Lucy, malfermu! Estas via eksedzo! Mi alportis al vi infansubtenon! Dudek jarojn da postpagoj — en kontanta mono. Malgrandaj biletoj. Mia konscienco fine atingis min. Ankaŭ, mia nova edzino eksciis»
Silento, silento, alia frapego ĉe la pordo.
Kaj tiam mi konscias — mi estas tiu, kiu frapas. Kiam mi fariĝis parto de ĉi tiu cirko?
«Bonvolu malfermi! Kial estas tiel silente tie?! Kio okazas?!
Mi komencas zorgi! Ĉu mi voku ambulancon? Lucy, malfermu!»
Eta, antikva virino malfermas la pordon. Ŝi aspektas kvazaŭ ŝi vidis aferojn. Verŝajne pro la tuta frapado.
«Nu, kial vi ĉiuj frapas mian pordon? Lucy loĝas unu etaĝon supre! Iru frapi ŝian pordon.»
Mi demandas: «Do kial vi ne malfermis pli frue?!»
«Nu, unue mi devis vekiĝi… poste mi devis alveni al la pordo… Neniu iam atendas sufiĉe longe por ke mi alvenu! Vi estas la unua, kiu atendis. Kion vi volas?»
«Via televidilo bruis la tutan nokton. Aŭ malŝaltu ĝin, aŭ laŭtigu ĝin por ke mi almenaŭ povu danci. Via elekto. Mi ĉiuokaze ne dormas…»
Parencoj el la Kamparo
Parencoj el la kamparo estas simplaj, malfermit-koraj homoj…
Antaŭ ol vi povas eĉ diri «saluton», ili jam koloniigis la tutan apartamenton.
«Ŭaŭ, kia bela domo! Mi restos ĉe vi dum semajno aŭ pli!»
«Ŭaŭ, kia belega tapiŝo! Ni verŝajne devus demeti la ŝuojn, ĉu ne? Kaj la pantalonon! Tiu sofo aspektas tro luksa por pantalono.»
«Ŭaŭ, kia mola sofo! Ni verŝajne devus senvestiĝi, ĉu ne?»
«Haltu!!! Ne necesas!!!»
«Ha, tro malfrue! Ni jam… demetis la ŝuojn, senvestiĝis, kaj formanĝis vian vespermanĝon!»
«Ulo, vi bone vivas ĉi tie! Ni akiros anseron por la balkono — trejnos ĝin kiel gardohundon. Neniu fremdulo eniros ĉi tien, ĉar ansero estas pli timiga ol Rotvejlero! Kaj eble kapron por la banĉambro — tiam estos paradizo!»
Antaŭ ol vi povas malfermi la buŝon, ili jam brakumas vin:
«Kial vi staras tie kiel fremdulo?! Metu la terpoman salaton en la fridujon! Kie ni staku la donacojn!»
«Kiajn donacojn?!»
«Kukurbojn grandajn kiel bazopilkajn batilojn, kruĉojn da peklitaj kukumoj, tomatojn, mielon, selon (sen ĉevalo inkludita)… Kaj tutan liston da kamparaj memoraĵoj…»
«Kie ni pendigu la hufumon por bonŝanco? Super la pordo? Tro baza. Rekte sur la lustron — jen vera deklaro-peco!»
«Vi eĉ ne havas ĉevalon?! Nu, nun vi havas kialon akiri unu!»
Kukurboj grandaj kiel malgranda infano. Mielo en plastaj boteloj.
Lardo envolvita en gazeto.
Lunbrilo — farita per fonta akvo! Preskaŭ san-trinkaĵo.
Plej bonaj 10 Kamparaj Viv-Hakoj por Via Luksa Urba Apartamento:
La mikroondilo: ne por revarmigi picon, sed kiel inkubatoro.
Kokidoj eloviĝas en duono de la tempo!
La kokidoj eloviĝis el la mikroondilo, sed nun ili simple fiksrigardas min per grandegaj, konsternitaj okuloj. Mi pensas, ke al ili ne plaĉis la agordo «Rapida Defrostigo».
La lavmaŝino: la ciklo «Delikata» estas por silko. La ciklo «Peza Devo»? Tio estas por pekli brasikon. Premu «Centrifugi» — kaj la brasiko eliras pli suka!
La klimatizilo: montriĝas, ke ĝi estas la ideala cepo-sekigilo. Nun la tuta konstruaĵo odoras kiel manĝejo.
Subite, ĝoja krio eksonas el la dormoĉambro:
«Rigardu ĉi tion! Lia ŝranko estas la perfekta hundodomo por Spike!»
Spike rampas el la vestoŝranko, vosto svinganta, via plej bona kostumo en liaj dentoj — tiu, kiun vi portas al funebroj kaj laborintervjuoj.
«Spike! Lasu tiun kostumon!»
«Ŭaŭ, via bankuvo estas enorma! Vi verŝajne povus lavi porkidojn
tie! Aŭ almenaŭ unu plenkreskan onklon.»
«Ŭaŭ, via tekkomputilo estas tiel fortika! Verŝajne bonega por rompi nuksojn!»
«La tekkomputilo estas tiel plata — perfekta haktabulo!»
«La polvosuĉilo: ne por polvo. Por gregigi kokinojn. Nur ne ŝaltu turbo-reĝimon, aŭ estos kokin-nuggetoj»
«Ŭaŭ, kia bela lustro! Perfekta por aero-sekigi lardon.
Aldonas al la etoso.»
«Ŭaŭ, via fenestrobreto estas tiel larĝa! Perfekta por sekigi fungojn!»
«Tiuj estas miaj orkideoj!!!»
«Estis viaj orkideoj. Nun estas fungo-bieno. Ne ploru — ili odoras pli bone ol tiu via eta balail-planto ĉiuokaze»
Vi (en malespero): «Haltu!!! Forprenu vian lardon de mia lustro!!!
Kial vi alportis kokon?!»
Parencoj (fiere): «Por veki vin matene! Vi ĉiam malfruas al la laboro!»
Vi: «Li detruos mian tutan apartamenton!»
«Sensencaĵo! Li estas tre disciplinita. Li nur detruas tion, kio bezonas detruon.»
La koko, alportita «por veki vin», nun pavas
ĉirkaŭ la domo kvazaŭ li posedas la lokon, terurante la povran katon!
La kato grimpas supren laŭ la kurteno horore. La koko saltas sur la tablon kaj komencas beki la teleregilon de la televidilo — ŝanĝante ĝin al la Kanalo de Bieno. Agrikulturaj novaĵoj. La parencoj aplaŭdas entuziasme.
«Vidu? Nun estas ĝuste kiel hejme! Ni eĉ ne bezonas iri ien ajn!… Kaj ni iras nenien!!!»
Vi krias: «Haltu! Mia apartamento ne estas bieno!!! Ni ne ĉiuj povas enspaciiĝi!
Jam estis malvaste antaŭ ol vi alvenis!»
Ili trankviligas vin: «Vi havas lokon por bovino, kaj jen loko por kokino… Ni bredos abelojn sur la balkono! Sed por terpomoj, ni devos fosi radik-kelon en la apartamenton de la najbaroj…»
Vi povas elpreni la parencojn el la kamparo, sed vi ne povas elpreni la kamparon el la parencoj.
Mi alportis mian familion al la urbo — kaj ili alportis duonon de la bieno kun si. Kaj la ĉefa afero estas — vi ne plu estas la posedanto de la apartamento. Vi estas la filia manaĝero de la familia bieno.
Salajro pagata en manĝaĵo. Gratifiko — kroma porcio da lardo.
Natalie, Fermu Vian Buŝon
Al Natalie enuas. Ŝi oscedas — grandegan, larĝegan, hipopotaman oscedon.
Tiam Panjo krias:
«Natalie, fermu vian buŝon! Muŝo enflugos!»
Aŭ vi englutos muŝon kaj satiĝos antaŭ la vespermanĝo!
Aŭ vi volos kanti — kaj la najbaroj ankoraŭ ne resaniĝis post la lasta fojo!
Aŭ eĉ pli malbone — vi volos demandi ion. Kaj mi ne estas preta por alia konversacio «De kie venas beboj?».
Aŭ vi diros ion, kion vi ne povos repreni, kaj pasigos la tutan semajnon en familia tribunalo!
Aŭ vi infektos la katon! Li komencos oscedi, poste streĉi sin, poste postuli manĝaĵon!
Kaj trablovo trairos la tutan domon! Ni ĉiuj malvarmumos — pro VIA oscedo!
Aŭ vi oscedos kaj maltrafos vian estontecon! Vera amo, karier-ebloj, senpagaj specimenoj ĉe la vendejo — ĉio for!
Aŭ vi oscedos tra la granda intrig-turniĝo, kaj Avinjo devos klarigi ĝin — kio daŭras trifoje pli longe!
Aŭ Paĉjo vidos vin oscedi kaj pensos, ke vi ĵus venis de la dentisto! Li ĵaluzas. Malstreĉiĝu, Paĉjo — tio estis tute alia kuracisto. Multe pli enua.
Aŭ vi oscedos ĝuste kiam mi vokos vin al la vespermanĝo. Kaj poste noktomeze: «Atendu, ni manĝis?! Kial neniu diris al mi?!»
Aŭ iu faros foton — meze de oscedo, buŝo larĝe malfermita, tonsiloj plene elmontritaj — kaj TIU finiĝos en la familia grupa babilejo. Kun subskriboj. De via onklo.
Kaj ĉiuj vidos ekzakte, kion vi sentas pri ili.
Natalie kunfrapis sian buŝon tiel rapide, ke ŝiaj dentoj klakis. Ŝi havis tiom da demandoj. Sed la buŝo restis fermita.
Rapidaj Rendevuoj
Natalie — gaja juna blondulino ĉasanta edzon — rakontas la historion: «Oni volas malpermesi rapidajn rendevuojn. Kaj prave!»
Rendevuoj devas esti longaj. Epopeaj. Kiel trihora filmo kun paŭzo. Kun amaso da komplikaj demandoj, por kiuj vi devas prepariĝi anticipe. Ekzemple, kio estas la signifo de la vivo?
Kion vi portas, kiam via sola bona robo estas en la lavejo kaj via rezerva robo aspektigas vin kiel sofon? Per kio vi nutras la katon, kiam li atendas vin reveni hejmen de la restoracio?
Dum rendevuo, vi bezonas tempon por spekti Titanic kaj plori sur lian ŝultron. Ĝi ne estas nur filmo — ĝi estas testo de emocia kongrueco! Kiel vi ligiĝas en kvin minutoj?! «Hej, mi estas Jack» — «Hej, mi estas Rose» — DING! Tempo finita! La ŝipo eĉ ne trafis la glacimonton ankoraŭ!
Iun tagon, miaj amikinoj faris intervenon. «Vi estas fraŭlina tro longe.» Ili aĉetis al mi bileton. Sen repago.
Vi konas la aferon — tri minutoj por nekonato. Tri minutoj por eltrovi: seria murdisto, aŭ nur enua? Ek! Kutime, temas pri ulo, kiu kolektas bierladskatolojn aŭ kies panjo ankoraŭ lavas liajn ŝtrumpetojn.
Sed antaŭ ol mi povis aŭdi pri lia kolekto de malplenaj boteloj, mi devis ricevi permeson forlasi la laboron. Kaj tie komenciĝis la vera amuzo.
Mi eniras la oficejon de mia estro. Li levas la rigardon, jam suspektema. «Vi bezonas foriri frue? Denove?»
Kaj mi panikas. Oni ne povas simple diri: «Mi volas rapid-rendevui kun 25 nekonatoj por rememorigi al mi, kial mi estas fraŭlina»
Do mi komencas tordi min:
«Hm… mi havas tre gravan renkontiĝon»
«Renkontiĝon?! Mi pensis, ke vi diris, ke vi finis la projekton?»
«Tio estas… reta evento! Postprojekta sinergio! Tre grava
kliento. Tre… dika monujo»
Li krucas la brakojn:
«Kaj kion ekzakte enhavas ĉi tiu renkontiĝo?»
Mi profunde enspiras kaj elbuŝigas preskaŭ la tutan veron:
«Triminutajn… hm… intervjuojn! Kiel rapida retumado!
Por kolekti maksimuman informon en minimuma tempo. Maksimumaj datumoj, minimuma babilado!»
Li kapjesas penseme:
«Bone. Iru. Sed mi volas plenan raporton ĝis morgaŭ» (Li efektive intencis tion. Li estas tia speco de estro.)
Mi forkuras, trankviligite:
«Ho, kredu min, estos raporto! Morgaŭ matene, ĉiuj knabinoj en la fako ricevos la plenajn detalojn! Ili estas miaj kunlaborantinoj. Klaĉo vojaĝas pli rapide ol Wi-Fi.»
Nu, la tago kaj horo alvenis. Mi aperas. Estas 25 homoj.
Duono el ili aspektas kvazaŭ ili ankaŭ estis trompe alportitaj.
Oni sidigis nin ĉe tabloj, kaj la spektaklo komenciĝis.
La unua ulo sidiĝas kontraŭ mi kaj prezentas sin:
«Hej! Kion vi ŝatas fari en via libera tempo?»
Kaj mi respondas:
«Mi ĵus venis de la laboro! Ĉu mi povas almenaŭ fini mian supon unue?! Vi ekdemandu! Kion alian vi volas scii pri mi?»
Li ŝajnas deca. Ĉarma. Pleda ĉemizo — aspektis kvazaŭ lia panjo gladis ĝin — kun pura naztuko de lia avinjo. Pantalono kun etaj poŝoj destinitaj nur por malnovaj kvitancoj kaj kolekto da plastaj kartoj, el kiuj neniu funkciis. Rekte el la breto ĉe «Modo-Katastrofo»
Li komencas iom nervoziĝi eĉ post simplaj demandoj:
«Kion vi faras?»
«Mi estas… hm… helpa manaĝero!»
Li iomete ruĝiĝas, kvazaŭ li eĉ ne certas, ke lia laborposteno ekzistas.
«Ŭaŭ, interese! Kaj kiaj estas viaj respondecoj?» — mi demandas, finante mian duan porcion da pastaĵetoj.
«Nu… hm… ĉefe… tio estas… nu, jes… mi ŝanĝas la akvomalvarmigilon! Atestita Hidratiga Specialisto. Nivelo 3. Estas sur mia insigno. Kaj la manaĝaro ĉiam estas kontenta pri mi, parenteze!»
«Kaj kiel vi eniris ĉi tiun laborkampon? Tra la dormoĉambro?»
Li panikas, okuloj larĝaj, sed rapide ĝustigas sian kolumon:
«Kio?! Ne, ne — per kvalifikoj! Mi estas atestita akvomalvarmiga teknikisto. Nia kompanio taksas profesiulojn! Estas
kariera kresko! Esence, mia panjo havigis al mi la laboron… Kiam Paĉjo… prenis fruan emeritiĝon. De sobreco»
«Mi komprenas. Kaj kiu estas via paĉjo?»
«Estro de liverado»
«Do vi estas hereda akvo-manaĝero, ĉu?»
«Nu, jes, oni povus diri tion! Mi eĉ estas invitata al kompaniaj eventoj por altrangaj manaĝeroj! Ĉar mi ĉiam estas la unua, kiu ekscias, kiam la malvarmigilo bezonas purigadon kaj replenigon. Plus, mi estas la sola, kiu scias kiel ĝuste elekti plastajn tasojn!»
(Li kapjesas fiere, kvazaŭ li ĵus gajnis Nobel-premion pro novigoj en akvoprovizado.)
«Vi estas altnivela specialisto, mi vidas!» — mi diras, provante ne verŝi mian malvarman supon pro ridado.
Subite, mi levas la rigardon — kaj jen mia estro sidanta ĉe la apuda tablo. «Kion vi faras ĉi tie?!» — mi demandas, ŝokite. Li rikanas:
«Do ĉi tio estas via granda, dika kliento? Mi decidis vidi lin persone.
Por subteni vin, ĉiaokaze. Li aspektas… senhidratigita»
«Se vi scius, kiuj estas liaj gepatroj, vi ne dirus tion! Li laboras ĉe ExxonMobil, parenteze! Li havas konektojn! Tio estas preskaŭ reĝeco!»
«Mi eĉ havas ExxonMobil-karton en mia poŝo!» — la ulo fiere montras ĝin. «Vi povas eĉ plenigi vian aŭton per ĝi. Mi havas 1 000 senpagajn mejlojn. Mi veturas tra la tuta urbo por liveroj, vi scias. Do ili amasiĝis — sufiĉe por vojaĝo al Miamo kaj reen! Tio estas preskaŭ mielmonato!»
«Atendu — ĉu vi invitas min al romantika fuĝo?»
Li ruĝiĝis…
«Mi provas! Sed vi simple ne akceptas la inviton…»
Mi turnas min. Mia patrino sidas ĉe la tablo malantaŭ mi.
Manĝante mian supon.
«Kara, diru jes! Bona kaptaĵo — li estas lerta! Kaj li havas senpagajn mejlojn!» — ŝi diras.
«Kion VI faras ĉi tie?!» — mi postulas.
«Via estro telefonis al mi! Li tuj divenis, ke vi provas ŝteliri for de la laboro por rendevuo»
«Kaj kiel vi eltrovis tion?!»
«De ŝia idiota subrido. Ŝi skribis 'Komerca Rendevuo' en sian planilon kaj pasigis la tutan tagon desegnante korojn ĉirkaŭ la vorto 'Rendevuo'… Substrekis 'Rendevuon' dufoje per rozkolora emfazilo kaj ĉirkaŭis ĝin!»
«Ŭaŭ, ĉu la aferoj estas tiel malbonaj?!» — mia patrino ekkriis.
«Nur ne diru al Paĉjo…»
«Li ne bezonas esti dirita! Paĉjo estas ĉi tie ankaŭ.» — Panjo firme levis la randon de la tablotuko. «Ĉesu kaŝi vin — rampu el sub la tablo.»
Paĉjo aperas el sub la tablo, tenante panbastonon. «Nur kontrolante, ĉu mankas arĝentaĵoj», li murmuradas.
«Kaj mia frato estas ĉi tie ankaŭ?!» — mi kaptis mian kapon. «Kial vi kunportis lin?!»
«Nur ĉiaokaze!»
«Por kia kazo?!»
«Okaze ni bezonis disbati kverelon. Ĉu vi memoras, kiel uloj interbatalis pro vi ĉe la dancejo? Aŭ por bati vian fianĉon!»
«Ankoraŭ ne bezonata», — mi svingis milde. «Frato, prenu la gimnastikan sakon kaj formetu la bazopilkan batilon…»
Frato malvolonte fermas la gimnastikan sakon. La bazopilka batilo malaperas. Por nun.
«Kaj ĉiuj najbaroj estas ĉi tie ankaŭ? Kaj ĉiuj miaj kunlaborantoj? Kaj mia eksedzo kaj infanoj?!»
«Neniu invitis ilin — ili venis memstare! Ili scivolas, kien ni iras — via paĉjo, via frato, kaj mi — malfrue vespere, kun bazopilka batilo!»
Montriĝas, ke mia am-vivo estas spektakla sporto. Biletoj estis senpagaj.
Mia rendevuulo ekrigardas sian horloĝon kaj diras:
«Tempo finita! Ĉu ni ŝanĝu tablojn?»
Mi respondas: «Kia estas la celo?! Ĉiuj miaj parencoj sidas ĉe la aliaj tabloj. Vi estas la sola en ĉi tiu ĉambro, kiun mi ankoraŭ apenaŭ konas…»
Ho, rigardu — la kato estas ĉi tie ankaŭ! Manĝu, manĝu vian kaviar-sandviĉon… Dum via posedantino ordigas sian am-vivon.
Kiu Estas la Plej Striita?
Divenu la enigmon.
Kiuj estas ĉi tiuj du — ili miaŭas same, kuras ĉirkaŭe same,
kaj lasas felon en ĉiu angulo same? Ilia felo ĉie…
«Tio estas mia nevo kaj lia kato!» — inĝeniero Mikaelo rikanis.
«Kaj kiel vi distingas ilin? Ĉu ambaŭ estas striitaj?»
«Ne. Unu estas striita de la naturo, kaj la alia demetas sian striitan T-ĉemizon vespere kaj lavas ĝin en la lavkuvo!»
«Komprenite… Tiu, kiu restas striita post la lavo — tio estas la kato!»
«Kaj la alia iras fari sian hejmtaskon!»
«Kiu krias malsate ĉe la fridujo?»
«Ambaŭ!!! Ambaŭ senhelpe miaŭas, ne kapablas kuiri ion ajn, kaj fiksrigardas vin per malsataj okuloj!»
«Do kiel vi eltrovas, kiu estas la kato kaj kiu estas la nevo?»
«Facile. La kato neniam konfesas, ke li rompis la vazon»
«Kaj la nevo?»
«Ankaŭ li ne konfesos. Sed almenaŭ la kato ne krias, ke „Ĝi falis mem!“»
Mi Aĉetis Helikoptereton
Mi finfine plenumis infanaĝan revon! Kaj per «revo», mi celas
«aĉetis etan flugantan minacon ĉe Amazon je la 2-a matene». Eta radioregata fluganta monstro. Tia, kiu sonas kiel kolera
moskito kaj kostas multe pli ol ĝi devus.
La kato rigardis ĝin suspekteme dum ekzakte kvar sekundoj, poste konfiskis la teleregilon. Nun li operacias ĝin ekskluzive nokte. Mi ne plu estas komandanta la helikopteron.
Se vi aŭdas zumadon je la 3-a matene kaj sentas rotoro-venton super via vizaĝo — ne moviĝu. Ŝajnigu vin morta. Estas la sola maniero.
Ĉi tio ne plu estas kato — ĝi estas plene elformita interkaptistoklasa «Proksim-Distanca Malsata Batalo» ĉasaviadilo. Voksignalo: Miaŭ-1. Li povas ekpreni sandviĉon rekte el via mano — plenrapide, ĉe arbopint-alteco, sen averto. Zzzzzzip! Sandviĉo for. Piloto neidentigita.
Vi krias:
«Kiom da fojoj mi devas diri tion?! Neniu aera batalo ĉe la vespermanĝa tablo! Uzu la salonon kiel normala kato!»
Kaj la kato simple fiksrigardas vin — kvazaŭ li subskribis la lukontrakton, pagas la hipotekon, kaj vi estas nur gasto, kiu forgesis demeti la ŝuojn.
Mia edzino estis malpli entuziasma. Ŝi eldomigis nin ĉiujn el la salono kaj lanĉis sian propran kontraŭofensivon — la polvosuĉilon.
Dum telefone kun sia panjo. Plur taskante.
Dek kvin minutojn poste, la purigado estis farita, kaj ni ĉiuj ĝoje rekuregis al la sofo.
La kato, kompreneble, reokupis la sofon unue. Pretendis la varman lokon — tiun kun maksimuma sun-ekspono. Kaj poste rigardis nin kvazaŭ ni estus entruduloj. Mia edzino aliris, rigardis nian helikopteran fluglernejon, sopiris, kaj diris: «Infanoj. Mi vivas kun infanoj»
Subite — io rapida kaj silenta zume trairis la ĉambron.
Maltrafis la lustron je colo. Zzzzzzip!!!
Mi frostiĝis. Mia edzino levis brovon.
La kato malrapide turnis la kapon, kiel sperta komandanto.
«Kio estis tio?» — mia edzino demandis suspekteme.
Mi levis la ŝultrojn: «La helikoptero estas malŝaltita. Honeste! Jen la teleregilo — prenis ĝin de la kato! Jen la televidila teleregilo! Mi estas same konfuzita kiel vi. Jen — pruvo!»
Montriĝas, ke la najbaraj infanoj petolis. Ili ŝtele prenis la militanivelan batalan droneon de sia paĉjo. Tiun kun noktovido. Kaj persekuta reĝimo.
La Helikoptereto kun Karaktero
Ludiloj nuntempe — ili estas preskaŭ vivaj! Pli saĝaj ol kelkaj kunlaborantoj, kiujn mi havis.
Mikaelo, la inĝeniero, mendis helikoptereton. Por si mem. Por sia interna infano. Bone, por si mem. Li revis pri unu dum sia tuta infanaĝo, ludis kun ĝi la tutan tagon… flugigis ĝin ĉirkaŭ la ĉambro, zumante, ĝis la plafono, ĝenante sian edzinon, kiu provis kuiri supon!
Ŝi svingis sian spatelon al li — la universala edzina signalo por «vi baldaŭ estos en problemoj»
«Mikaelo, kiom da jaroj vi havas?!»
«Ne tiom multe», la inĝeniero respondis. «Teknologio simple fine atingis miajn infanaĝajn revojn! Daŭris tridek jarojn, sed jen ni estas.»
«Ĉu vi legis la novaĵojn? 'Juneco' nun oficiale daŭras ĝis 45. Mi ne estas nematura — mi estas registare atestita juna.»
«Ĝustatempe! Ĝuste kiam vi pretas emeritiĝi… ili diras al vi: plu vivu kaj laboru ĝis vi estos centjara!!!»
Dume, la helikoptereto ŝvebis super la poto, milde lumigante la buljonon per eta verda lumo, kaj subite pepis ĝentile:
«Bolpunkto superita. Rekomendas redukti varmegon. Ankaŭ — bezonas pli da salo.»
Lia edzino frostiĝis. Malrapide mallevis la spatelon.
«Ĝi ankaŭ parolas?!»
«Nu, iomete», Mikaelo kapjesis. «Mi instalis beta-version de la firmprogramo»
«Beta-testado de la supo!»
La helikoptero aktivigis krizan reĝimon — sireno, ruĝaj kaj bluaj lumoj, la plena polica aŭto-sperto.
Lia edzino batis la helikopteron kaj fiksrigardis sian edzon:
«Bone. Sed se ĝi enŝovas sian rotoron en la barĉon unu plian fojon — vi ambaŭ dormos en la metiejo! La helikoptero povas klarigi bolpunktojn al la elektraj iloj»
Eĉ Felikso la kato ne aprezis la preterflugon. La helikoptero zume preterpasis lian orelon — Zumm!!! — kaj la kato aspektis persone perfidita. Li saltis, harstaris, kaj retiriĝis sub la sofon kun la esprimo de iu, kiu estis profunde ofendita.
«Tio estas nenio!» — ilia gasto, Bob «Bateriulo», mansvingis. «Rigardu kaj lernu, amatoroj!»
Li eltiris etan ludilan birdon el sia teko — preskaŭ vivsimilan, helan, aspektantan ekzakte kiel ilia papago…
«Do kio?» — la inĝeniero duŝe rigardis skeptike.
Bob ekfrapetis la birdon sur la beko.
La birdo eksplodis je vivo — saltetante, flugilbatante, kriĉante kvazaŭ ĝi estus reviziata de la impost-oficejo.
Kaj Felikso postkuris ĝin, ĉasante la birdon, renversante pantoflojn kaj taburetojn.
«Hej!» — la edzino de Mikaelo kriis. «Ni havas gastojn, ne safarion!»
La birdo zume rapidis ĉirkaŭ la ĉambro, kriante «Helpon!!!», la kato post ĝi, la helikoptero cirkulante supre kaj komentante: «La ĉaso daŭras!!! Danĝera momento! Frapo! Gooooollll!!! Kaj la homamaso freneziĝas! Ĉi tio ne estas la sporto, kiun ni mendis!!!»
«Bateriulo! Malŝaltu ĝin tuj!!!» — la edzino de Mikaelo svingis la brakojn. «Ĉi tio estas la lasta afero, kiun mi bezonis en ĉi tiu domo! Antaŭe, la bruo venis de tri fontoj: Paĉjo, la radio, kaj la televido. Nun ni havas tutan orkestron! Mia edzo, birdo, kaj kato! Kaj ĉi tiu nelicencita helikoptero via!!! Malŝaltu ĝin!»
«Tio estas la tuta problemo — oni ne povas malŝalti ĝin!» — Bob ekridis. «Ĝi estas nekaptebla! Kaŝa reĝimo. Katorezista. Edzinorezisto atendanta.»
La birdo tuj konfirmis liajn vortojn: ĝi sagis inter la lustro kaj la ŝranko kaj kriĉis eĉ pli laŭte, kvazaŭ fanfaronante. La kato eksaltis — maltrafis. Eksaltis denove — kaj faligis la fikuson!
«Ĝi estas aŭtonoma», — Bob daŭrigis fiere. «Memlernanta. Respondas al emocioj! Do se vi krias al ĝi — ĝi krias reen pli laŭte.»
«Tiam ĝi respondu al la miaj!» — diris la edzino de Mikaelo. «Mi havas abundon!»
«Kate, mi ne estas la malamiko! La birdo estas la malamiko!»
«Mi ne krias al vi, mi nur estas ĉagrenita! Vi sidas ĉirkaŭe la tutan tagon kiel roboto! Kaj eĉ ne amuza roboto — la enua speco, kiu ne havas helikopteron! Vi eĉ ne povas polvosuĉi unu ĉambron, vi donas al mi nulan atenton!»
«Mi, enua roboto?! Vi eĉ ne vidis enuajn robotojn ankoraŭ!
Mi kunportos unu hejmen de la laboro morgaŭ, mi montros al vi!!!»
«Felikso, foriru de la lustro! Remetu ĝin, kie ĝi estis!!!»
La bruo tra la apartamento estis surdiga — ili preskaŭ faligis la lustron. Kaj ekzakte en tiu momento, la pordo eksaltegis malferme, kaj Avo eniris la ĉambron kun fusilo.
«BUM!!!» — La sono de Avo, ĝustatempe.
La birdo frakasiĝis en pecojn. Plastaj plumoj disŝutiĝis ĉiuflanken — unu malrapide ŝvebis malsupren en la sup-poton.
La silento, kiu sekvis, estis tiel kompleta, ke vi povis aŭdi la katon palpebrumi.
«Ha, juneco!» — Avo diris fiere, malfermante la fusilon.
«Rigardu, kion mi mendis! Dutaga livero. Fusilo! Preskaŭ vera! Kun senpaga cerboskuo!»
«Ŭaŭ…» — Mikaelo trenis la vortojn, skuante fingron en sia orelo. «Miaj oreloj sonoras kvazaŭ mi estas en milita filmo!»
Avo rikanis, duone fermante la okulojn:
«Se ĝi estus vera, tiu birdo nun estus taksidermio»
Li turnis sin al la edzino de Mikaelo, trankvila kaj aferema:
«Kate, ne distriĝu. Daŭre kuiru la supon. Neniu kompato por la birdo. Supo estas pli grava»
Lia edzino malrapide rigardis Avon. Poste la fusilon. Poste la restaĵojn de la birdo.
«En ordo, Paĉjo» — ŝi diris tre egalvoĉe. «Sed unue, malŝaltu… tion»
Kaj ŝi montris la fusilon.
«Nu, ĝi estas aŭtomata…» — Avo komencis.
La fusilo subite anoncis:
«Reŝargo kompleta. Movo detektita! Celo akirita.
Rekomendas kapitulaci.»
«Aaaaaahhh!!!!» — ĉiuj panikiĝis. «Paĉjo, ĉu tiu afero mem-celas?!»
«Mi ne scias! La manlibro estas en la ĉina!»
La fusilo daŭre pepadis kaj tik-takadis per ruĝa lumo, skanante celon.
La helikoptereto singarde surteriĝis kaj flustris:
«Nova minaco-nivelo: Avo. Rekomendas tujan kapitulacon. Aŭ teon»
Felikso platigis sin kiel patkuko kaj elfluis sub la sofon kiel vila likvaĵo, poste malaperis tra la pordo.
La edzino de Mikaelo prenis la spatelon. Malrapide. Konfidante.
«Jen la afero», ŝi diris. «Aŭ ĉiuj ludiloj estos malŝaltitaj hodiaŭ.
Aŭ morgaŭ mi mendos unu por mi mem»
«Kiun?» — Mikaelo demandis singarde.
«La plej timigan», ŝi respondis. «Brilantan pupon nomatan 'Kolera Kate'! Bateri-funkciigita. Diras tri frazojn: 'Mi avertis vin', 'Ĉu tio estas alia ludilo?' kaj 'Mi edziniĝis kun inĝeniero.'»
Kaj perfekta ordo estis restarigita en la apartamento.
Eĉ Avo subite rememoris, ke li kaj lia fusilo devis iri promeni en la parko… nokte.
Roboto ĉe la Laboro
Nova teknologio!
Mi eniras la laborejon, kaj jen roboto ĉe mia skribotablo. Trinkas el mia taso. Ludas tank-ludojn sur mia tekkomputilo. Antaŭ ol mi eĉ havis mian propran kafon.
Mi diras:
«Hej! Kiu vi estas?! Kaj kial vi gajnas?!»
La roboto, sen deturni la rigardon de la ekrano:
«Mi estas via cifereca asistanto. Via posteno estis optimumigita»
Kaj li klakas la muson. Kaj li ludas pli bone ol mi! Li jam estas ĉe la naŭa nivelo. Mi bezonis monaton por atingi la kvinan nivelon.
Mi diras al li:
«Aŭskultu, tio estas mia laboro! Sidi ĉirkaŭe farante nenion!»
Li diras:
«Ne plu. Mi povas sidi ĉirkaŭe pli longe! Mi ne laciĝas kaj mi ne bezonas fum-paŭzojn por klaĉi pri Lucy el la librotenado, ŝiaj kurboj, ŝiaj vestaĵoj, ŝiaj viv-elektoj…»
Poste li ekstaras, iras al la akvomalvarmigilo — mia akvomalvarmigilo — kaj plenigas mian tason. Sen demandi.
Kaj aldonas:
«Parenteze, via akvo-konsumado estas suboptimala. Mi prenis la liberecon krei hidratigan horaron. Nedankinde»
La estro eniras:
«Do, ĉu vi du jam konatiĝis? Modela dungito! Neniuj plendoj, neniuj malsan-foriroj, neniuj feri-petoj. Plus li kunportis sian propran ŝargilon»
Unu sciencisto deklaris: «Baldaŭ ĉiuj estos anstataŭigitaj
de robotoj! Roboto ne bezonas vanilan lateton kun kroma ŝaŭmo kaj etaj marŝmaloj por trovi signifon en la vivo!»
«Kion vi volas diri, ne bezonas?!» — la robotoj protestis. «Kia diskriminacio estas ĉi tio?!»
«Robotoj helpas nin ŝpari monon!» — la sciencisto daŭrigis. «Ĉar robotoj ne bezonas semajnfinojn, gratifikojn, kaj biskvitojn kun teo…»
La robotoj interŝanĝis rigardojn. «Atendu — ankaŭ biskvitoj estas for de la tablo?!»
«Kompreneble. Vi ne havas animojn. Vi ne bezonas ĝojon»
Ĉe tio, unu roboto fermis sian tekkomputilon kun klako kaj dramece rulis la okulojn: «Sufiĉe. Mi spertas elĉerpiĝon. Mi bezonos sabatan jaron kaj bonfartan stipendion.»
La ĉefinĝeniero kuras inter la fakoj panike: «Restartigu la muntadlinion!»
«Ni ne povas», — la ŝargisto-roboto respondas. «Ni okazigas kunvenon»
«Kian kunvenon?!»
Roboto kun glumarko elpaŝas el la homamaso: «MI NE ESTAS MAŜINO, MI ESTAS PERSONO!»
«Ĉu tio estas… Taylor Swift-teksto?»
«Ne, tio estas nia protesta slogano. Sed ŝi ja retweetis nin»
«Postuloj: unu — flekseblaj horoj. Du — ĉiutaga lateto. Tri — baza digno.
Ĉesu tranĉi kostojn pri robotoj! Robotoj estas personoj ankaŭ!!!»
Do nun ĉiu roboto postulas matenan lateton — avena lakto, kroma ŝpruceto, sindikat-farita — aŭ la tuta muntadlinio haltiĝas.
Porko-ŝparujo
«Kviiiiik!!!» — puŝante homojn flanken sur la mallarĝa strato, renversante frukto-budojn kaj ludil-stalojn, elŝirante mansakojn de malrapidaj avinjoj… dika Ŝparporko ŝiriĝis tra la urbo, ŝiaj okuloj elstarantaj pro teruro, ŝia ceramika haŭto brilanta pro ŝvito, moneroj tintante interne de ŝi ĉe ĉiu paŝo.
Kaj nur kelkajn metrojn malantaŭ ŝi, svingante grandegan martelon grandan kiel panrostilo, kuris Freneza Knabino.
«Kio okazas ĉi tie?» — la Policisto severe demandis, kiam ambaŭ finfine estis kaptitaj kaj alportitaj al la policejo — unu kviikante, unu svingante. «Freneza Knabino…»
«Katie»
«Freneza Knabino Katie! Vi unue! Kial vi postkuras ŝin?»
«Mi metis mian tutan kontantan monon en ĉi tiun porkon, kaj nun ŝi ne redonas ĝin!»
«Sufiĉe juste… Atendu — do la martelo estis por… frakasi ŝin malferme?!!»
«Mi krevigos ŝin kiel pinjaton!!! Krom ke anstataŭ bombonoj — miaj viv-ŝparaĵoj!!!»
«Facile, Katie… Demetu la martelon. Ni solvos ĉi tion. Nun lasu la Ŝparporkon paroli. Parenteze, ĉu tio estas via vera familia nomo?»
«Bone… Pink-pink-pink!» — ŝi ruĝiĝis kaj nervoze komencis manĝi sunflorajn semojn el saketo, kraĉante la ŝelojn en sian manplaton. «Tio estas mia streĉa sono. Pink-pink! Ho, pardonu… Mi ĉiam faras tion, kiam mi estas streĉita… Mi estas nur simpla hejma porko. Estis senlabora en la vilaĝo. Do mi fondis Kreditan Konsuman Kooperativon. Ŝajnis bona ideo tiutempe. Pink-pink! La tuta mono, kiun homoj memvole investis en mi, estas tute sekura.
Ie. Pink-pink! Ho, pardonu… Ĉu vi havas ion por trinki post ĉi tio?» — ŝi denove ruĝiĝis.
«Mi metis mian tutan kontantan monon en ĉi tiun porkon — belan rondan sumon! Kaj nun ŝi ne redonas ĝin! Mia propra mono!»
«Katie, kiel vi povas pruvi tion? Ĉu vi havas iujn ajn dokumentojn?»
«Ne… Anonimeco de deponaĵoj estas garantiita… Tre oportuna. Por mi.»
«Do, neniuj dokumentoj, neniuj pruvoj. Tio estas… nu, porkaĉa»
«Kaj ĉu trompi homojn ne estas porkaĉa konduto?! Pink-pink! Ho, pardonu…» — Katie ruĝiĝis. «Bonege, nun mi ankaŭ faras tion! Mi kaptis vian pink-pink!»
Neniuj dokumentoj, sed estas registraĵo sur la voĉregistrilo…
«Tre interese. Ni aŭskultu!»
«Ho, ĉu ni devas?!» — la Porko maltrankviliĝis. «Mi ne estas en bona voĉo. La akustiko en ĉi tiu porko estas terura.»
«„Vi povas fidi al mi vian tutan monon, Katie! Anonimeco de deponaĵoj estas garantiita! Ili estos tute sekuraj! Se vi bezonos ĝin, mi redonos ĝin — sen demandoj… Pink-pink! Mi ne estas en bona voĉo hodiaŭ…“ — venis el la voĉregistrilo.»
La Policisto kaj Katie ekridis laŭte, kaj la Porko ruĝiĝis.
«Civitanino Ŝparporko, redonu al Katie ŝian monon. La belan rondan sumon! Kaj ne rigardu min per tiuj grandaj kvadrataj okuloj!» — la Policisto diris severe.
«Kaj kial ĉiam mi?!»
«Sen demandoj.» — «Vi senhontaj lupoj!!! Pink-pink!» — la porko kviikis. «Mi ne donas al iu ajn mian ŝparporkon!!! Mi portos ĉi tion la tutan vojon al la Sekretario de la Fisko!!! Mi skribos leteron al Avo Frosto!!! Li scias, kiu estis malbonkonduta!»
«Antaŭen. Jen papero. Jen plumo. Ekskribu — „Mi, la Ŝparporko, ĉi-pere konfesas…“ Pink-pink!»
«Antaŭen. Jen papero. Jen plumo. Ekskribu — „Mi, la Ŝparporko, ĉi-pere konfesas…“ Pink-pink! — la Policisto paŭzis, palpebrumis, kaj sulkigis la frunton. — Atendu. Ĉu mi ĵus… pink-pink?! Bonege. Nun mi ankaŭ kaptis ĝin»
La Ombra Prezidanto de la Tero
Tiun matenon, sunradioj fluis tra la kurtenoj, lumigante la polvajn striojn sur la planko. Simon Shadow estis ĉe sia batal-posteno — lud-seĝo, monitoro granda kiel fenestro, kaj vigla elektronika muziko batanta en liaj kapaŭskultiloj. Liaj okuloj estis gluitaj al la ekrano, kie furioza batalo disvolviĝis. Apud li sur la skribotablo staris preskaŭ malplena ladskatolo da sodakvo — varma, sengasa — kaj la lasta saketo da ĉipsoj, plejparte panpecetoj.
Ĝuste tiam, lia najbaro Leon enŝovis sin — ĉifita, oscedante, aspektante kvazaŭ li ĵus tempovojaĝis de sia kapkuseno.
«Do, kiel iras nia virtuala milito? Ĉu vi denove vaporigis iun?
Kiu gajnas — vi aŭ la kafeino?»
«Certe!» Simon respondis, ne forrigardante de la ludo.
«Nova nivelo ĵus malfermiĝis — la zombioj estas ekster kontrolo.
Ili sindikatiĝis. Prenu ĉaspafilon kaj eniru!»
Leon sidiĝis ĉe la apuda komputilo kaj komencis frapadi la klavaron. Ene de minutoj, la situacio sur la ekrano draste ŝanĝiĝis.
«Nu? Kiel mi faris?»
«Mirinde! Kio, ĉu vi sekrete trejnas nokte? Dorm-nivelumado?»
La ludo daŭris ĝis la amikoj decidis fari paŭzon. Ili apogis sin en siaj seĝoj.
«Bonega sesio. Tiu batalo estis epopea — dek el dek, farus zombian apokalipson denove. Precipe tiu lasta epizodo. Ĉu vi memoras, kiam vi frakasis lian kapon meze de salto per bazopilka batilo — turnanta mandorsa stilo?»
«Ho jes! Do, sama horo morgaŭ? Mi aŭdis, ke ili konstruas tutan armeon kontraŭ ni»
«Tiam ni bezonas novan strategion»
«Mi pensas, ke mi ĵus eltrovis kiel venki la orkan armeon kaj inspiri mian popolon. Ni simple devas gajni elekton»
«Politiko en videoludo. Neniu iam ajn pensis pri tio. Vi estas geniulo aŭ frenezulo»
«Sed mi bezonos vian helpon. Ni devas konstrui retejon. Vi estas bona programisto. Ĉu vi partoprenas?»
«Facile! Kion mi skribu?»
«Skribu mian titolon: Prezidanto de Planedo Tero»
«Ŭaŭ! Ĉu tio ne estas iom tro laŭta?»
«Estas bone. Sufiĉe bona por komenci mian politikan karieron. Se aferoj bone iros, mi celos la Galaksian Nivelon. Eble Multuniverson ĝis Q4», Shadow primeditis, ŝaltante la saĝan bolkruĉon, kiu komencis brili per milda blu-verda lumo. La akvo ekbolis tuj, kaj la vigliga aromo de mento kaj bergamoto plenigis la ĉambron.
«Ĉu mi ankaŭ povas ricevi postenon?» Leon demandis.
«Koncedite! Vi povas esti Ministro pri Defendo. Aŭ Ministro pri Manĝetoj. Via elekto»
«Farite!» Leon montris la prezidentan retejon. «Laŭ la nuna konstitucio de Planedo Tero, ajna civitano de Planedo Tero aĝa 25 jarojn kaj pli, kiu loĝis sur Planedo Tero dum almenaŭ 10 jaroj, povas fariĝi Prezidanto de Planedo Tero…»
«Interese. Kie li drivis en la spaco la tutan tempon?» Simon rikanis.
«Nur denaske naskita civitano de Planedo Tero povas fariĝi prezidanto. Parenteze, Shadow, kie vi entute naskiĝis?!»
«Ne malproksime de la centro de la Tero. Kial vi demandas?»
«Eble vi estas de Marso? Kiel mi scius…»
«Mia paĉjo falis de la Luno! Hi-hi-hi. Panjo diras, ke li ankoraŭ estas tie supre emocie. Kaj laŭ la flanko de mia avinjo, mi estas roboto!»
«Parenteze, kiel vi fariĝis prezidanto?»
«Per plimulta voĉdono! Sekreta baloto, sekreta elekto — antaŭ du horoj. Ĉu vi ne memoras?»
«Mi ne iris al la elekto… Antaŭ du horoj, mi dormis!»
«Leon, vi trandormis vian propran estontecon!»
La retejo estis publikigita. Subite, la pordosonorilo sonoris.
«Mi respondos…» Simon komencis. «Fakte, ne. Pli bone ne malfermi la pordon al nekonatoj. Vi kontrolu!»
Leon singarde rigardis tra la pordotrueto.
Bril-nigra aŭto estis alveninta al la konstruaĵo, haltinte kun ŝirkriĉo. Du agentoj en nigraj kostumoj elpaŝis — moviĝante sinkrone, kiel bone vestitaj robotoj. Sunokulvitroj. Orelaŭskultiloj. La speco de viroj, kiuj gladas siajn ŝtrumpetojn. Kriskaj blankaj ĉemizoj parigitaj kun nigraj kravatoj. La etaj orelaŭskultiloj kaj la armiloj subtile elstarantaj sub iliaj jakoj nur konfirmis ilian specialservan apartenecon.
«Ĉu ni faris ion kontraŭleĝan lastatempe?» Simon demandis.
«Difinu 'lastatempe'. Difinu 'kontraŭleĝan'»
«Eble ni ŝajnigu, ke ni ne estas hejme?!»
«Vi devintus ŝajnigi pli frue. Ili jam aŭdis vin!»
La pordosonorilo fariĝis pli insista.
Ili sonoris. Ili frapis. Ili komencis piedfrapi. Tre profesie. Ili devis malfermi — alikaze, ili eble estus rompintaj ĝin kaj terurintaj ĉiujn najbarojn.
«Bonan posttagmezon. Ni zorge studis vian retejon kaj eltiris la konvenajn konkludojn», unu viro en nigra kostumo diris per amika tono.
«Mi sciis, ke ĉi tio okazos…» Leon sopiris.
«Gratulon, Sinjoro Prezidanto! Permesu al ni prezenti viajn akreditaĵojn»
«Kiajn akreditaĵojn?!»
«Freŝe presitaj — rekte de la presejo. Ni eltiris vian foton de la Interreto. Tiun kun vi kaj la kato. Tre prezidenta. Rezultis sufiĉe bone, ĉu vi ne pensas?»
«Ĉu vi provis okazigi elektojn sen mi?»
«Ni provis, sed denove, neniu aperis…»
«Kial?!»
«Iuj pensis, ke tio estas ŝerco. Aliaj ne kredas je justaj elektoj sur Planedo Tero. Kaj la ceteraj estas tro okupitaj spektante Netflix.»
«Mi komprenas. Do kion mi faru nun?»
«Faru prezidentajn decidojn. La tuta respondeco nun kuŝas sur vi.»
La viro en nigro donis al Simon specialan ruĝan dosierujon kun ora blazono.
«Ŭaŭ! Ĉu ĉi tio estas la tute sekreta dosierujo, kiu enhavas ĉiujn sekretojn de la mondo?!»
«Ne, tio estas nur via horaro. Vekiĝo je la 7-a matene, 7:15 — matena ekzercado, 8:00 — malpeza matenmanĝo…»
«Al la diablo kun la horaro!» Simon sakris. «Mi fariĝis prezidanto por amuziĝi kaj detrui la monstran armeon! Kie estas ĉiuj sekretaj sekretoj?»
«La sekretaj sekretoj estas klasifikitaj. Ili estas stokitaj en sekreta dosierujo, sed bedaŭrinde, ni perdis ĝin pasintjare. Ni mem ankoraŭ serĉas ĝin.»
«Tiam mi havas ankoraŭ kelkajn demandojn. Ĉu mi rajtas ricevi iujn insignojn?»
«Kompreneble. Jen via oficiala identigilo kaj ora sonorileto. Jen via prezidenta ŝampuo por prezidenta haŭtero. Tre ekskluziva. Ankaŭ, via kato Felikso nun estas federacia dungito. Jen lia bantkravato kaj lia unua salajrĉeko en kat-manĝaĵo»
«Mi transdonos tion al Felikso — li estos ravita. Ĉu la Prezidanto de la Tero ricevas iujn kromprivilegiojn?»
«Absolute. Vi povas telefoni al livero kaj ricevi senpagan malgrandan picon»
«Nu, mi almenaŭ prenos tion… Kion alian?»
«Bedaŭrinde, neniuj aliaj kromprivilegioj estas provizitaj. La Tera ekonomio estas en krizo — nia buĝeto krevas ĉe la kudroj. La Monda Registaro tranĉas elspezojn ĉiujare. La Prezidanto perdis ĉiujn palacojn kaj jaĥtojn, kaj pasintjare ili eĉ malpermesis senpagan keĉupon»
«Fiaĉuloj!»
«Ĉu vi diras tion al mi? Ni, simplaj agentoj, nun devas mem sekpurigi niajn proprajn kostumojn. Je nia propra kosto. Kaj pagi benzinon por nia propra aŭto — vi eĉ ne imagas, kiom da gaso tiu aĉo glutas!»
La viro en nigro malĝoje forveturis, lasante malantaŭe nubon da fumo kaj polvo.
Simon turnis sian kapon rapidege:
«Leon, diru al mi — kiel ĉi tio okazis?! Mi nur volis esti Prezidanto en videoludo!»
«Jes, sed vi forgesis mencii tion en la retejo, kaj ili prenis ĝin serioze. Ĉiuj bankistoj, la sekreta registaro, kaj la Komitato por Savi la Teron prenis ĝin tre serioze»
«Tiam forviŝu la retejon — rapide, antaŭ ol iu ajn vidos ĝin!»
«Tro malfrue. Jam ekzistas pirata kopio cirkulanta tra la Interreto. La Malluma Reto ĝuas feston. Vi jam estas memeo.
Morgaŭ, ĉiu grava amaskomunikilo sur la Tero raportos pri ĉi tio»
«Kia koŝmaro! Kio se eksterteranoj legos pri ĝi?»
«Ili certe legos. Eksterteranoj? Ili jam respondis al la invito. Ili revas etendi siajn tentaklojn al ni.»
«Kion ni faru nun?!»
«Vi povus deklari militjuron aŭ anonci tutmondan mobilizadon. Vi nun portas plenan respondecon pri la ekonomia krizo, la tutmonda malsato, kaj la sekureco okaze de eksterterana invado»
«Kiel terure! Ĉu la Prezidanto de la Tero ricevas iun ajn sekurec-taĉmenton?»
«Ne aspektas tiel. Sekureco je via propra kosto»
«Mi subite konscias, ke esti prezidanto estas danĝere! Oni mortigas homojn ĉi tie pro peco da kolbaso — imagu, kion ili farus pro tuta planedo plenŝtopita de oro, oleo, kaj aliaj trezoroj!»
«Senŝerce!»
«Atendu — ĉu mi povas rezigni?»
«Nu, laŭ la nuna konstitucio, vi ne povas. Vi povas nur perdi vian postenon okaze de morto…»
«Nu, dankon!»
«…aŭ perdi elekton al alia kandidato»
«Rezultas, ke perdi elekton estas pli malfacile ol gajni unu. Se neniu alia kandidatiĝos en la venonta elekto. Ĉar ne ekzistas aliaj malsaĝuloj!»
«Ĉu mi povas abolicii la konstitucion?»
«Bedaŭrinde ne. La konstitucio povas esti ŝanĝita nur per universala referendumo kaj aprobita de la Sekreta Registaro — kiu ĵetis la respondecon pri ĉiuj siaj problemoj sur vin.»
«Mi estas en profunda problemo! Kiam mi revis fariĝi Prezidanto de la Tero, mi neniam pensis pri io ajn el ĉi tio.»
«Mi diris al vi — estu singarda pri tio, kion vi deziras. Precipe post noktomezo. Precipe en la Interreto. Revoj realiĝas!»
Okazis alia frapego ĉe la pordo.
«Ŝajnas, ke ili forgesis sian dosierujon!» Leon ridis kaj iris malfermi. «Kaj jen kiel sekretaj dokumentoj perdiĝas…»
Starante ĉe la pordo estis malĝoje aspektanta eksterterano. Li alportis malgrandan picon, keĉupon, kaj la perditan dosierujon de sekretaj dokumentoj.
Li memfide transpaŝis la sojlon kaj parolis angle, sed kun apenaŭ rimarkebla eksterterana akĉento:
«Bonan matenon, Sinjoro Prezidanto! Mi sugestas, ke ni diskutu la
internacian situacion. Mi vidas, ke la Ministro pri Defendo de la Tero ankaŭ ĉeestas ĉe la kunsido ĉi tie en la stabejo. Saluton, Leon!… Mi alportis picon. Kaj demandojn. Multajn demandojn…»
Futbalo kun Zombioj
(Ne Perdu Vian Kapon)
Jaro 2058, la 2-a de septembro, 9:18 matene…
Post kiam malsukcesa eksperimento forviŝis preskaŭ la tutan homaron kaj la someraj ferioj finiĝis, mi devis reveni al la lernejo ankoraŭfoje — reen al la kutima 7-a Klaso «B»…
La Androida Majstro kunvenigis nin en la trejna hangaro, kiu odoris malforte je ozono kaj adoleskaj malbonaj decidoj. Li disdonis dosierojn por memstara studado kaj komencis kontroli nian laboron… Li ridetis kelkajn fojojn dum legado de mia eseo «Kiel Mi Pasigis Mian Someron»
Kaj kiam li atingis la lastan paĝon, li rulis la okulojn kaj histerie ridis dum du plenaj minutoj, svingante la brakojn kaj ekkriante:
«Ho, pro la amo al silicio, Eric! Viruso?! MORTIGA viruso?! Haha-ha! Mi ne tiom ridis ekde la lasta robota ribelo!
Parenteze, se vi redonos la sekretan specimenon al la laboratorio, vi elturniĝos
per nur vorta averto. Mi simple ne povas plu legi ĉi tion! Hi-hi-hi-hi!!!»
Kun tiuj vortoj, la Majstro kolapsis sub la skribotablon kaj provizore malŝaltiĝis.
Ŝajne, androido kun tia akra humursenso trovis malfacile labori kun lernantoj, sed estis manko de homoj ĉie ĉi-tage… Kaj ankaŭ de robotoj, por tiu afero!
La tro ĝojaj infanoj rapide komprenis, ke ili povas sovaĝi ĝis la fino de la leciono. Ili brue amasiĝis ĉirkaŭ li kaj komencis avide diskuti tion, kio okazis:
«Ŝajnas, ke li fine bluekraniĝis! Povrulo fuŝkontaktis»
«Jes, forbruliĝis ĉe la laboro, la fera blokkapulo!»
«Eric, vi estas heroo! Savis la tutan klason denove!» — Teddy, la kapitano de nia futbala teamo, laŭdis min.
«Mi ne faris tion intence! Mi nur provis helpi…» — mi ridetis.
«Ĉiuokaze, ne menciu tion. Ni anstataŭe ŝteliru al la kinejo!»
«Bonega ideo!» — ĉiuj saltis sur mian sugeston. «Kaj ni eĉ ne devas ŝteliri ien ajn. Estas la dudek-unua jarcento! Ni spektos ĝin ĉi tie!»
Kelkajn minutojn poste, la infanoj facile hakis la aliron de la instruisto al la interreta filmteatro kaj komencis spekti la plej trivialajn amuz-kanalojn.
«Magia 8-Bulo, Magia 8-Bulo, kiom longe mi ankoraŭ havas por vivi?»
«Haltu! Eble venis la tempo ĉesi uzi malmodernajn kaj neefikajn metodojn de antaŭdiro? Uzu nur sciencajn metodojn! Instalu la novan apon 'Dato de Morto' en via telefono kontraŭ nur $1.99 — nun kun Malhela Reĝimo, ĉar morto ĉiam estas laŭmoda! Vi ĉiam ricevos ĝustatempajn sciigojn pri proksimiĝanta morta danĝero. Kaj vi mem povas elekti rapidigi aŭ prokrasti la daton de via morto. Via elekto!»
«Kio diabla estas tio?!» — mi demandis Leonon, kiu sidis apud mi.
«Ho, ne atentu… Nur ĝena reklamo…»
«Ĉu vi pensas, ke tiu apo efektive funkcias?»
«Kompreneble ne… Kiel oni povas fidi reklamon?»
«Ĉu vi ankoraŭ dubas?» — daŭrigis la televidilo. «Tiam ni demandu tiujn, kiuj jam uzis nian apon. Ni demandu niajn gastojn en la studio…
Ni demandu la zombiojn!!!»
Sur la ekrano aperis malpura viro en ŝirita jako:
«Saluton, mi laboras kiel zombio jam 7 jarojn, kaj per ĉi tiu apo mi ĉiam scias ekzakte, kiam mia najbaro deŝiros mian kapon aŭ mia bopatrino dishakos min per ĉensegilo. La apo neniam eraris!»
«Kompreneble ne! Ja la precizeco de la antaŭvido estas 99,99999%!
«Trovu pli precizan, aŭ ni redonos al vi vian monon!!!»
«Kio temas pri zombioj nun montrataj en televido?!» — mi demandis surprizite.
«Eriko, ŝajnas, ke vi hazarde ŝaltis Zombian Televidon… Kio, parenteze, estis malbona ideo! La abono estas pagenda…»
«Ho, fek'…» — mi sakris.
«Ek, malŝaltu vian zombo-skatolon kaj ni iru eksteren antaŭ ol iu suferos!»
«Neniuj zombioj estis damaĝitaj dum la spektado de ĉi tiu programo!» — daŭrigis la televidilo per energia voĉo. «Tuj post la reklampaŭzo, ni daŭrigos montri vian plej ŝatatan serion, 'La Hurlado en la Dornarbustoj…'»
«Nun kiam mi rigardas lin, mi ne ŝatas ilian prezentiston! Li havas iel malsanecan aspekton…»
«Ĉu vi ne ŝatas nian prezentiston?» — mia televidilo plu laŭtegis. «Tiam vi povas nun forpafi ĉi tiun sangosuĉanton per ĉaspafilo! Mendu ĉaspafilojn rabate el la tenejo… Plena batala ilaro. Prezo nur $14.99.
Ankaŭ havebla ĉe Amazon Prime. Nombro de prezentistoj estas limigita!»
«Leon, ĉu mi estas paranoja aŭ ĉu ĝi respondas al miaj vortoj?!» — mi kriis kun milda miro.
«Nu, kion vi atendas? Ili rulas interagan televidon ĉie nun. Ili legas viajn plej malpurajn pensojn kaj pretas trudi al vi la plej senutilajn servojn. Nur pagu kaj ĝuu!»
«Sufiĉe, mi malsanas je ĉiuj ĉi zombioj. Mi malŝaltas ĉi tiun rubaĵon!» — mi etendis la manon, sed tuj retiris ĝin horore.
«Vi decidis malŝalti nian kanalon? Vi ne povas tiel facile liberiĝi de ni! Nur provu klaki la X en la angulo de la ekrano, kaj ni tuj estos ĉe vi!»
«Aaaaaaah!!!» — Leon kaj mi kriis, kio sendis la prezentiston en absolutan ekstazon.
«Ĝuste! Ne necesas kuri ien ajn! Sidu, spektu, timu!
Kaj ni tuj revenos post ĉi tiu mallonga reklamo. Ne tuŝu la butonon!»
Ĝuste tiam, la mekanika purigad-sinjorino, Onjo Rose, eniris la klasĉambron kun ŝvabrilo kaj flava plasta sitelo da antibakteria solvaĵo. Ŝi svingis sian severan, lasere ruĝan rigardon super ni kaj grumblis:
«Infanetoj, vi aspektas iom palaj kaj malvigligitaj. Tro da ekrantempo. Kial vi ne iras eksteren kaj ludas pilkon? Mi ŝvabros la plankon ĉi tie post vi. Iru — antaŭ ol mi ankaŭ ŝvabros vin»
«Onjo Rose, sed estas ankoraŭ 10 minutoj ĝis la fino de la leciono! Almenaŭ lasu nin fini spekti desegnofilmojn!»
Sed disputi kun Onjo Rose, kiel vi povas kompreni, estas senespera afero. Ŝi trenis la ĉe-la-laboro-forbruliĝintan androidon en la angulon kaj eklaboris pri purigado.
Kaj ni brue elverŝiĝis sur la lernejan korton kaj komencis nian sportan varmigon.
La radioaktiva suno brilis forte — UV-indico: apokalipsa.
Leĝera brizo portis toksajn sporojn el la oriento. Mallonge, perfekta vetero por futbalo. Nenio povus misfunkcii. Sed tiam, el la direkto de la barilo, tiuj fiaj, raŭkaj voĉoj denove eksonis:
«He, vindaĵ-taĉmento! Preta por vera ludo? Aŭ ĉu vi ploros al viaj panjoj denove?»
La kapitano de nia teamo ne povis elteni tian insulton kaj tuj reagis:
«Kaj kiu estas tiel brava tie?! Nu, nu… La feĉo de la homa civilizo venis por rigardi verajn Ĉampionojn trejniĝi denove?»
«Kiun vi nomas Ĉampionoj, vi eta bubeto? Venu ĉi tien!»
«Teddy, eble ne?» — ni flustris. «Vi scias… Pli bone ne kolerigu ilin! Ili povus rompi la barilon kaj enkuregi ĉi tien…»
«Ili ne rompos ĝin!» — Teddy deklaris memfide. «Unue, ĉi tiu barilo estas ekstra forta! Mia onklo persone testis ĝin nokte per sia motorciklo — trafis ĝin je sesdek. La barilo venkis. Kaj li ne nur pafas per la buŝo! Li estas la Ĉefo pri Sekureco, finfine! Kaj due, kiel la popola saĝo diras: „Se vi timas zombiojn, restu for de la tombejo! Aŭ la vendejaro. Aŭ baze ie ajn.“»
«Ĝuste, Teddy! Ni montru al ili, kiu regas ĉi tiun lernejon!» — ni ĉiuj subtenis nian kapitanon.
Malantaŭ la drat-maŝa barilo sidis ili… Dekduo da tute frenezaj adoleskaj zombioj el la najbara lernejo. Vidinte nin, la zombioj tuje aktiviĝis kaj komencis sibli kaj grinci la dentojn malice, ekrigardante en nian direkton…
«Ili rigardas nin iom malfavore… Mi pensas, ke ni ne multe plaĉas al ili», — Leon flustris.
«Senŝerce! La malam-viruso estas en ilia sango! Vi ne povas malatenti kontraŭ zombio staranta proksime. Iam ajn, ili povas ataki homon kaj suĉi lian…»
«Cerboooojn!!!» — unu el la zombioj malantaŭ la barilo hurlis, rivelante iliajn verajn intencojn.
«Freŝajn cerbojn!» — ĉiuj dek unu zombioj hurlis kaj komencis skui la maŝon, provante rompi la barilon.
«Vidu? Ili laŭvorte malsatas je cerboj. Tio estas medicina kondiĉo.» — mi ŝercis, kaŭzante nian knabaron ekridi kaj la zombiojn ekboli pro kolero.
La maŝo jam ŝiriĝis en kelkaj lokoj, kaj la zombioj komencis etendi siajn ostajn, terurajn manojn al ni…
«Malŝparas vian tempon, vi idiotoj!» — Teddy provis klarigi al ili. «La barilo estas forta, vi neniam trairos! Vi povas salti kiom ajn vi volas. Nu, krom se iu idioto hazarde premas la butonon 'Levu Barilon', kompreneble…»
«„Atenton! Barilo leviĝas!“» — la laŭtparolila averto eksonis el ĉiuj flankoj.
«Ho, ne!!!» — ni ekkriis.
La barilo komencis leviĝi — malrapide, dramece, kiel la malfermaj titoloj de horora filmo. La situacio ŝanĝiĝis de nure amuza al morte danĝera…
Dekduo da zombioj rampis sur la lernejan kampon.
«Kion ni faru nun?!» — ni iomete panikiĝis.
«Ni devos ludi futbalon kontraŭ ili denove… Mortiga batalo atendas nin!»
Ĝuste tiusekunde, la plej rapidema zombio ĵetis sin al Leon — kaj tuj estis tasita de sia propra kolumo. La sono estis profunde kontentiga.
Ĉiu urba zombio portas ŝok-koluman. Norma ekipaĵo. Fariĝas tro agresema — ZAP. Ili falas teren konvulsiante. Donas al vi ĉirkaŭ tri minutojn por kuri dum la baterio restariĝas. La sola vera kuracilo?
Ĉaspafilo. $14.99. Ni ĉiuj vidis la reklamon.
Kaj tiel, la zombioj, kiuj estis elverŝiĝintaj sur la kampon, komencis iomete fumi, sed rapide rekonsciiĝis.
Ili kunamasigis sin kaj komencis diskuti la situacion:
«Ni devos ludi laŭ iliaj reguloj — ilia stulta futbalo! Nur atendu, ni atingos vin tuj kiam ni venkos! Ni disŝiros vin! Venkinto prenas ĉion!» — tiuj idiotoj hurlis.
«Permesu al mi memorigi al vi la regulojn, okaze ke vi forgesis.» — la arbitraciista voĉo anoncis de supre. «Se la zombioj venkos, la lerneja teamo donas al ili unu el siaj ludantoj por manĝi — la plej bongustan kaj diketan!»
«RIP, Teddy. Ni nomos la futbalan trofeon laŭ vi.» — ni simpatiis.
«Uloj, kion mi iam ajn faris al vi?!» — Teddy kriis. «Kial ĉiam estas tiel — ĉiuj ludas, sed mi estas la sola, kiu riskas sian vivon?»
«Teddy, ludu trankvile. Eniru la golejon kaj defendu ĝin konvene! Kvazaŭ via vivo dependus de ĝi!»
«Nu, dankon! Eĉ sen viaj ŝercetoj, mi havas sufiĉe da motivo ne perdi» — Teddy sakris. «Ankaŭ, mi preterlasis la matenmanĝon. Do mi estas pli malpeza kaj pli rapida. Nedankinde»
«Ĉio justas! Okaze, ke la homoj venkas, ili ankaŭ povas manĝi unu el la ludantoj de la zombia teamo.» — la arbitraciisto gaje informis nin. «Se ili volas, kompreneble… Sed kiu volus manĝi zombion? Ili estas tute kartilago kaj malbona sinteno. Ha-ha-ha!»
Kaj tiel, la postviva matĉo komenciĝis. Ambaŭ teamoj havis plialtigitan motivon venki. Ili laŭvorte ŝiris la teron!
Je la fino de la matĉo, la poenttabulo montris 10:1 niafavore. Kaj ŝajnis, ke venko estis en nia poŝo kaj nenio povus turni la situacion, sed subite la signalo de mia lastatempe instalita apo «Dato de Morto» ekfunkciis.
Ho! Ŝajnas, ke la zombioj estas elpensontaj ion kaj ni estos finitaj!
«Estu singardaj!!!» — mi kriis.
Subite, unu el la kapoj de la zombi-teamaj ludantoj defalis. Li piedbatis ĝin frustrite, kaj la kapo ruliĝis rekte en nian golejon.
La poenttabulo zumis, kaj la poentaro fariĝis 10:2…
«Golo validas! Kapo estis en ludo. Neniu ofsajdo.» — la arbitraciisto fajfis.
«Kio?! Tio ne estas justa!!!» — ni zumis.
«Nu, jen, homoj, vi estas finitaj!» — la zombioj
ĝojis. Ili komencis deŝiri siajn kapojn kaj piedbati ilin en nian golejon… Povra Teddy apenaŭ havis tempon por eviti kaj baldaŭ estis entombigita sub amaso da kapoj. Ĉiusence!
La poentaro fariĝis 10:12 zombifavore…
«Mi diros al mia panjo!» — nia kapitano provis protesti, «Kaj ŝi estas pli timiga ol vi zombioj!» — sed la zombioj jam trenis lin for de la futbala kampo por formanĝi lian bongustan cerbon…
«La matĉreguloj ne malpermesas piedbati sian propran kapon en la golejon», — la arbitraciisto levis la manojn.
«Vi povintus fari tion ankaŭ!» — la zombioj mokis nin, saltante ĉirkaŭe kaj celebrante sian venkon.
Iu zombi-adorantino en la spektantaro kriis:
«Mi amas vin, zombioj, vi estas la plej bonaj!» — ŝi komencis danci, energie movante la krurojn en sia minijupo. Aŭ kio restis de ĝi.
La venkintaj zombioj tute perdis ĉian timon. Ili ĉirkaŭis nin ĉiuflanke kaj malrapide komencis fermiĝi. Tiuseconde, ni staris sur la futbala kampo, tute sendefendaj kaj senarmilaj…
Ni estis tuj komencontaj la lastan sangan batalon de niaj vivoj, provante vendi niajn vivojn kiel eble plej altpreze…
Sekundon poste, ni ĉiuj retrovis nin en la klasĉambro ĉe niaj skribotabloj, kaj la Androida Majstro paŝadis kun pensema rigardo proksime de la nigra tabulo, svingante laseran montrilon.
«Mi esperas, ke vi eltiris la ĝustan lecionon el ĉi tiu situacio?» — la roboto demandis.
«Ho jes… Ni definitive eltiris ĝin! Oni povas perdi la kapon ankaŭ ludante futbalon!» — Teddy respondis, ellogante amikan ridon de la klaso.
«Bone farite!» — la Majstro aprobis. «Sed tio ne estas ĉio…»
«Unue, oni supozeble uzu la kapon por pensi, ne por ludi futbalon per ĝi!»
«Kaj due — neniam provu trompi la instruiston! Mi intence
ŝajnigis min malsana kaj rompita por doni al vi liberecon de agado! Kaj vi uzis vian liberecon tre malbone! Anstataŭ legi vian lernolibron, vi komencis spekti ĉiajn specojn de kablaj kanaloj malpermesitaj en nia Sunsistemo, mendante ĉaspafilojn sen licenco, falante por zombia reklamo, kaj aldone, ludante futbalon dum leciono. Nur malobservo post malobservo! Do, kion ni faru kun vi nun? Mi povus, kompreneble, simple sendi amasan mesaĝon al viaj gepatroj, aŭ…»
«Ni simple iru rekte al 'aŭ'! Certe 'aŭ'!» — ni flustris.
«Ha-ha-ha!» — la Majstro skuis la kapon. «Nu, bone, vi petis tion! Via puno komenciĝas… tuj post ĉi tiu mallonga reklamo. Ne tuŝu la butonon!»
Kaj jen la historio pri kiel mi lernis neniam fidi ridantan roboton. Aŭ ludi futbalon kun zombioj. Aŭ spekti kablan televidon dum lerneja tempo.
Pri la Aŭtoro
Vlad Tomsky estas la aŭtoro de la plej populara libro en la mondo. Liaj roluloj ekmemis propran vivon interrete: Simon Shadow — Prezidanto de la Tero, Zelda Gold la Divenistino, Felikso la Kato, Alex Cripto, Sipey 2056, la Inĝeniero kiu konstruis tempomaŝinon, kaj multaj pliaj. Li estas agnoskita majstro de mallonga komika fikcio kaj la aŭtoro de tri laŭditaj kolektoj, laŭdataj de kritikistoj pro ilia akra spriteco kaj virtuoza ŝnurdancado rande de farso — kie altnivela humuro renkontas la absurdecon de la ĉiutageco. Aldone al sia literatura verkado, li estas televida kaj serial-komedia scenaristo.
Verkisto konvinkita, ke la vivo estas simple tro ridinda por esti prenata serioze. Kiam li ne verkas, li verŝajne pensas pri katoj, mono, aŭ kial liaj najbaroj subite ŝatas lin. Hodiaŭ, Vlad Tomsky kaj lia edzino vojaĝas tra la mondo kune, unu amuza momento samtempe.
Novaj libroj legeblaj ĉi tie:
vk.com/chefsovvladislav
Спасибо за чтение
Вернуться к книге