Роман
Жалдамалы жауынгер
Әлем мәңгілік соғысқа малынып отыр – түнектің құбжықтармен. Огрлар, гоблиндер мен өзге де құбыжықтар ну ормандар мен таулардан шығып, ауылдарды өртейді, керуендерді қырып салады. Адамдар қала қабырғасынан шығудан қорқады, тек жалдамалылар ғана жалаңдаған ақша үшін құбыжықтарға қарсы тәуекел етеді.
Мұндайды тек таңдаулылар ғана жасай алады» — деп қосты қыз маг.
Читать фрагмент
Читать ещёПрологТүнерген орманның іші тым тыныш еді. Күйме дөңгелегі сықырлап, ат тұяқтары ғана дүбірлеп келеді.— «Бұл маған ұнамай тұр…» — деді сақалды жауынгер, беліндегі балтасын сипап. — «Не болды, Гарон? Орман тыныш қой!» — деп күлді жас жігіт. — «Дәл осы тыныштық қорқынышты. Тым тыныш…» — деді Гарон қабағын түйіп.Күйме жанында жүрген қыз маг сәл жымиып: — «Бәлкім, елестетіп тұрған шығарсыңдар? Біз қарапайым керуеншілер ғана ғой. Не болуы мүмкін?»Алдыңғы қатарда келе жатқан Тарен үнсіз еді. Көздері көлеңкелерді аңдып, қолы қылыш сабына қайта-қайта барып отырды.— «Ей, жалдамалы! Неге үнсізсің? Әлде қорқып барасың ба?» — деді жас жігіт мысқылдай. Тарен оған көз қиығымен қарап қана: — «Қорықпаймын. Бірақ абай болыңдар. Орман тыныш болса, демек бірдеңе күтіп тұр». — «Көрдің бе! Айттым ғой, бірдеңе бар!» — деді Гарон қатқыл үнмен.Осы сәтте ағаш арасынан күркіреп айқай шықты. Орктар!— «Шабуыл!» — …
Иногда самые важные истории начинаются с первой страницы.
Комментарии 0